V Modern Italian - New hot spot in Antwerp

Whenever I'm in Italy, I'm always amazed by the large variety of bars and restaurants. It is surprising to see even the smallest places offering an excellent range of perfectly mixed cocktails. Some venues that look like simple coffee places during the day turn into lively cocktail bars at night.

I was excited when I got invited to the opening of 'V Modern Italian' in Antwerp. I had heard of places like this in big European cities before. The owners had already started a pizza place in Antwerp earlier (V Pizza Antwerp Tower). Now, they were ready for more: great pizzas, but also entrees, salads and plates of pasta, and yummy cocktails in a stylish setting. Sadly, I wasn't able to attend the grand opening. But, I was lucky enough to get a new invite a few weeks later, after a good chat with a friend at the agency that organised the opening. 

The food was great. I especially enjoyed the starter and the pizza tartuffo. But, for detailed food insights, I'll let my food-blogging wife handle that. As for drinks, I tried their ‘special’: “Limoncello Pineapple Smash” (Vodka, Limoncello, pineapple juice, a splash of lemon and Sprite, garnished with a sprig of thyme and a dehydrated pineapple wedge). It was a bit too sweet for my liking at first, but some extra stirring had a positive result.  

My wife loved her non-alcoholic version of the “Viola” (Normally mixed with Tequila, lime juice, violet extract and edible glitter. Served with Violet flowers).
After dinner, I asked the waitress for a drink recommendation instead of dessert. From the extended menu of signature and classic cocktails, she suggested the Negroni, and it was spot on. Upon request, the bartender stirred the drink right in front of me. 

One more thing: don't judge the place by its outside appearance. From the street, it looks like a pretty narrow building. But once inside, you’ll notice it's double in size. They had two buildings combined into one large place. The bar is absolutely spectacular, the open kitchen has nothing to hide and DJs play the right music to set the mood. Since they only opened this month, they are still slightly harder to find on social media, which will of course resolve in the next months. I love the concept, the vibe is very cosmopolitan. This restaurant could be in Rome or even New York. 

Address
V Modern Italian, Schuttershofstraat 49, 2000 Antwerpen

Disclaimer: All pictures and texts are copyrighted by Geert Conard and Esito Consulting unless stated otherwise in the article. While some items might have been gifted by the producer or distributor, these are in no way paid promotions or recommendations.

Gault & Millau Regional Guide for Knokke-Heist

The city of Knokke-Heist did something no other Belgian city has done before. They launched their own regional Gault & Millau guide. Today I received a copy in the mail and I have to say… I actually like it better than the well-known annual yellow bible with all the best restaurants.

Next to the best restaurants and POP addresses, they also list a selection of the best artisans, food shops, chocolatiers and (cocktail-)bars. And even more, since the Zwin region really glues Knokke and Cadzand together, they also list the best places on the other side of the border. 

The guide is distributed free to everyone in Knokke, but you can also buy your copy at the tourist info and local bookshops. 

Cocktailbars like The Pharmacy, Cicciolina or Mr. Panda are not to be missed. If you also visit the other side, I can recommend stopping at Blueness. They also serve fantastic cocktails to combine with the Asian-style bites !

P.S. Congrats to cocktail-godfather Jan Van Ongevalle for getting his brand new restaurant Ugly Duckling already listed in the guide.

Disclaimer : All pictures and texts are copyrighted by Geert Conard and Esito Management & Communications unless stated otherwise in the article. While some items might have been gifted by the producer or distributor, these are in no way paid promotions or recommendations. 

Sazerac - To the moon and back

 

Af en toe krijg ik wel eens de vraag wat mijn favoriete cocktail is… en wat de lekkerste cocktail is die ik tot op heden al heb geproefd. Vandaag deel ik beide antwoorden met jullie in dit artikel. Mijn favoriete cocktail is met grote voorsprong de Old Fashioned, bij voorkeur op basis van een lekkere bourbon. Met de suiker en bitters durf ik al eens wat experimenteren en liefst van al voeg ik als extra nog een klein beetje amaro toe. De Old Fashioned, een fantastische combinatie van een stevige spirit in balans met zoet en bitter, was vorig jaar opnieuw de meest populaire cocktail ter wereld.

Het hoeft niet te verbazen dat ook de beste cocktail die ik ooit heb geproefd in dezelfde stijl was. Het was de “Sazerac from Outer Space”, die ik mocht proeven bij Bar Burbure eind 2017. De klassieke Sazerac staat overigens op de 13é plaats van de meest populaire cocktails.

Vandaag staat de uitzonderlijke versie van deze cocktail nog steeds op de ‘Green Club Card’ in deze cocktailbar en wordt hij gemaakt op basis van de super premium Pierre Ferrand Abel Cognac, gecombineerd met een artisanale Zwitserse absinth. De versie die ik mocht proeven werd destijds nog gemaakt met een andere uitzonderlijke cognac : Rémy Martin Centaure de Diamant, op tafel gebracht in een fantastische pairing met Impérial Heritage Oscietra kaviaar. Het was de allereerste keer dat ik letterlijk achterover geblazen werd door een cocktail en die ervaring is tot op heden nog steeds niet overtroffen. Het kruidige en licht branderige van de hoog-alcoholische cocktail in combinatie met het zilte van de kaviaar was een zeer intense smaaksensatie.

Met veel plezier zet ik dan ook Jurgen Lijcops en Bar Burbure nog eens extra in de kijker met deze #reshake. Met dank voor alle lekkere cocktails die ik in deze bar reeds heb mogen proeven.

De Sazerac is de officiële cocktail van de stad New Orleans. Origineel was het een mix van Sazerac-de-Forge Cognac en Peychaud’s bitters. Tijdens de uitbraak van een verwoestende ziekte (Phylloxera) in de Franse wijngaarden tussen 1870 en 1885 werd de cognac noodgedwongen vervangen door Rye whisky. Dat verhaal inspireert natuurlijk om er zelf wat mee te experimenteren. Voor mijn versie haal ik ook de net iets betere ingrediënten uit mijn drankenkast, waardoor het toch een compleet ander drankje wordt dan eerdere versies op deze blog. Het blijft evenwel een eenvoudig te bereiden cocktail, waarbij ik ook streef naar een scherpe prijs/kwaliteitsverhouding.

Kaviaar is uiteraard een luxeproduct, maar deze Royal Belgian Caviar wordt in België gekweekt en geproduceerd en blijft zeer betaalbaar. Tenslotte serveer je ook niet elke dag kaviaar. Ik maakte deze cocktail als afsluiter voor de Valentijnweek en liet me daar dan ook lichtjes door inspireren voor de naam en de garnering.

Sazerac - To the Moon and Back

Ingrediënten
3 cl Rémy Martin 1738 Accord Royal
3 cl Michter’s Straight Rye Whiskey
1 barlepel Rietsuikersiroop
1 dash Absinthe Bitters (of Pechaud’s bitters)
1 cl Absinth (voor de rinse, niet voor in de cocktail !)

Glas
Coupe (Holmegaard)

Bereiding
We starten met een ‘Absinth rinse’. Giet de absinth in het coupeglas en draai ermee rond zodat er een dun laagje absinth in het glas achterblijft. Giet het overtollige weg en koel het glas.

De cognac, whiskey, suikersiroop en bitters samenvoegen in een mengbeker met veel ijs. Stevig roeren gedurende een 30tal seconden tot alles goed gekoeld en gemengd is.
Strainen in de voorgekoelde coupe en versieren met een citroentwist, serveren in een pairing met een genereus lepeltje ‘Gold Label’ Royal Belgian Caviar.

Disclaimer : All pictures and texts are copyrighted by Geert Conard and Esito Management & Communications unless stated otherwise in the article. While some items might have been gifted by the producer or distributor, these are in no way paid promotions or recommendations.

Martin's Rentmeesterij : Restaurant Akko en Martin's Bar

 

We doen het niet zo heel vaak, maar het staat wel degelijk vermeld in de omschrijving van deze blog. Af en toe bezoeken we ook restaurants en hotels, waar we dan een recensie over schrijven. Meestal lees je dan meer over het diner op de foodblog van mijn wederhelft, terwijl ik mijn focus leg op de dranken en/of de bar. De bars die behoren bij restaurants of hotels zijn een bijzonder interessant onderwerp. Er is namelijk heel wat verschil in terug te vinden, zelfs binnen eenzelfde hotelgroep. Laat ons vooral niet vergeten dat een aantal van de allerbeste cocktailbars ter wereld ook deel uitmaken van een hotel. Een dikke maand geleden kon ik vaststellen dat in grote Italiaanse steden zowat alle hotels en restaurants (ook brasseries etc.) beschikken over een goedgevulde bar en de nodige kennis om kwalitatieve cocktails te serveren. Vandaag zitten de Belgische brasseries wellicht nog niet op hetzelfde niveau, al verschijnen er ook hier meer en meer klassieke cocktails op de kaart.

Toen we in 2017 Martin’s Red mochten uitproberen, was er in de bar amper sprake van cocktails. Ze stonden zelfs niet eens vermeld op de kaart. Daarom was ik blij verrast dat er in het persbericht van Martin’s Rentmeesterij ook lovend werd gesproken over de hotelbar die onder leiding staat van de van oorsprong Syrische bartender Elias Edlbe. Voor hij naar hier kwam was hij onder meer barmanager bij Propaganda Gin Bar in Beiroet.
Het hotel en het restaurant zijn grotendeels gevestigd in een ruime nieuwbouwvleugel bij de vroegere rentmeesterwoning (13e eeuw), behorende bij de landcommanderij Alden Biesen in Bilzen. Martin’s Bar bevindt zich in het oude gedeelte van het gebouw.

Akko is het restaurant van dit Martin’s Hotel en we werden uitgenodigd om eens te komen proeven van de keuken van “Jong Keukengeweld” Kevin Bonnano, die eerder ook al de keuken van Restaurant Le Cinquieme naar 14/20 in de Gault&Millau bracht.

Helaas bleek een cocktail als aperitief niet mogelijk, omdat de bar nu eenmaal niet naast het restaurant is gevestigd, maar aan een andere zijde van het gebouw. We kregen de keuze tussen een glaasje Pommery Champagne of een lokale schuimwijn. We kozen voor de voortreffelijke Champagne. Wil je toch liever een cocktail als aperitief, reserveer je tafeltje dan best iets later en bezoek vooraf de bar. Dit is perfect mogelijk en je zal het je ook beslist niet beklagen.

Bij het diner koos ik voor aangepaste wijnen. Mijn wederhelft was chauffeur van dienst en het is steeds afwachten wat het restaurant kan aanbieden voor wie bewust geen of minder alcohol drinkt. In het verleden varieerde dat van water of frisdrank tot een arrangement van infusies. Een dikke pluim voor Akko die ook een Bob-arrangement aanbiedt met kleine wijnglaasjes. Je blaast zeker niet positief, maar je kan toch ook van elke wijn eens proeven.

Het diner was trouwens schitterend, maar daarover lees je binnenkort meer op onze zusterblog. Ik zou alleen al teruggaan voor het fantastische brood wat je bij de volledige maaltijd krijgt geserveerd. Als ik één klein puntje van kritiek mag geven, dan is het dat de afruimers misschien iets minder enthousiast mogen zijn. Soms hadden we het eten nog in de mond terwijl het bord al terug richting keuken verdween.

Op advies van de sommelier, die overigens zijn werk echt voortreffelijk deed, bezochten we na de maaltijd toch nog de bar voor een after dinner cocktail. Ik koos voor een zeer lekkere variant op de Negroni : “Late Night Coffee” met Campari, Bombay Sapphire Gin, Martini Rosso, Tia Maria en een shot verse Espresso. Deze bar is zeker een bezoekje waard, ongeacht of je ook gebruik maakt van het hotel of restaurant.

Disclaimer
All pictures and texts are copyrighted by Geert Conard and Esito Management & Communications unless stated otherwise in the article.
Articles containing products: Some products might have been gifted by the producer or distributor, but these are in no way paid promotions or recommendations that were chosen for me instead of by.
Articles about bars, restaurants, distilleries and events : I'm often invited to attend events for free, but the article is still my own personal opinion and in no way guided by anyone else.

De nieuwe cocktailtrends : Less is more

 

Regelmatig krijg ik wel eens de vraag over wat de nieuwste trends zullen worden in de cocktailwereld. Voor de komende winterperiode is dat vrij duidelijk. Cocktails worden terug puur. Een absolute smaakbom in een elegant glas, met een minimum aan versiering. Dat klinkt eenvoudig, maar geloof me vrij… bartenders en uitbaters zijn er dagen mee bezig om alle details juist te krijgen. De cocktail moet perfect in balans zijn en de klant zodanig verbazen dat hij er nog een tweede wil bestellen. Het gekozen glas moet niet alleen mooi zijn maar ook perfect bij het drankje passen etc.

De eerste keer dat ik over deze nieuwe aanpak hoorde was tijdens het Venuez Bartalk-interview met Ran Van Ongevalle. Hij spreekt over minimalistische cocktails, mooie glazen, clear ice, … en vat het uiteindelijk als volgt samen : “De trend die we nu meer zullen zien opkomen, is ‘less is more’. We gaan terug naar de essentie van de cocktails waar oude spirits een revival meemaken”.

Tijd om deze trend ook af te toetsen in de praktijk. Tijdens de Old Fashioned Week was ik uitgenodigd bij Bar Burbure om te proeven van de gloednieuwe Herfst-Winter cocktailkaart. Ook hier werd duidelijk gekozen voor deze nieuwe aanpak. De nieuwe kaart is nog steeds onderverdeeld in vier delen : mocktails, klassieke cocktails, signature cocktails en de Green Club Card met cocktails op basis van duurdere en meer zeldzame flessen. Daarnaast is er ook steeds een aparte kaart met tijdelijke suggesties. Tijdens ons bezoek waren het cocktails op basis van twee Japanse spirits : Roku Gin en Toki whisky.

 

Op voorstel van uitbater Jurgen Lijcops proefden we een selectie van cocktails, opbouwend van de lichtere coolers tot stevige slow sippers. Onze dochter genoot intussen al van een Sencha Cooler mocktail (coldbrew infusie van groene thee met biologisch perensap).

We starten met La Belle Hélène, een perfecte herfstcocktail met appel en peer (1er Cru Blanc de blancs, Poire William, Forest Vermouth en een vanille/peer infusie). De Aviations Platinum op basis van Gran Patron Platinum, violet likeur, Maraschino en limoen was perfect in balans en zeker niet te zoet (toen ik de ingrediënten zag was ik daar een beetje bang voor). The Bitter Symphony deed zijn naam alle eer aan als lekker bittere cocktail met Cynar, Suze, pompelmoessap, citroen en appelsap. Drie totaal verschillende cocktails die de smaakpapillen zeer goed aan het werk zetten.

Volgende aan de beurt was een eerste topper : de Eximo Cobbler met Bacardi Facundo Eximo Rum, Plantation Rum, Palo Cortado sherry en bitters. De combinatie met de speculaas-macaron was ook hemels. De Palo Cortado bepaalt hier duidelijk de toon, ondersteund door de spirits. Heerlijk !

Tangerines in the mist is dan weer een totaal andere cocktail met geklaard sap van mandarijntjes, Forest Herfst Gin, Suze, Martini Bitter en huisgemaakte bitters. De citroen-macaron maakte de smaakervaring ook hier helemaal compleet.
Vervolgens maakten we een tussenstop via de suggestiekaart. Perilla Wine, een champagnecocktail met Roku Gin en Elderly Respected, een longdrink met Toki whisky en vlierbloesem waren duidelijk helemaal op Japanse leest geschoeid. Ook al vind ik persoonlijk Toki whisky geen echte topper, in deze cocktail bewees hij wel zijn kracht. De Perilla Wine is dan weer wat ikzelf het meest link met Japan. Uitgepuurde, zeer zuivere cocktails. De Roku Gin op basis van kersenbloesems hebben we reeds eerder getest in een vorig artikel.

Met Soya a l’Orange verscheen een warme mocktail op tafel. Lees dat nog maar eens opnieuw : een warme mocktail. En geloof me vrij, zet hiermee een standje op een kerstmarkt en ze staan in lange rijen aan te schuiven. Warme sojamelk met een cordial van sinaasappel, bio-cream van banaan en kaneel. De wederhelft voelde zich (begin november) al meteen in Kerstsfeer bij het proeven van dit drankje. Tegelijk kregen we ook de laatste cocktail op basis van de Japanse suggestiekaart : Antoki, met Toki Whisky, een geklaarde sinaasappelcordial en amontillado sherry. Zeer geslaagde cocktail die volgens mij binnenkort in meerdere bars op de kaart zal staan.

De Ultimate Score was een volgend hoogtepunt. Deze vloeibare “Ferrero Rocher” komt als een goudkleurig pakketje op tafel, na het openscheuren van de folie komen de dampen vrij en proef je van een heerlijke chocolade-cocktail met Benromach Whisky 10y, Mescal Vida en Plantation Rum 20y. Tegelijk verscheen ook de “after-dinner” mocktail Cascara Martini op basis van een koude infusie van koffiebonen, sojaroom, hazelnoot en sesamzaadjes. Ook deze mocktail doet wegdromen van Winterse sferen, een open haard en dekentje op de bank. Volgens mijn tafelgenoten zouden zowel de Ultimate Score als de Cascara Martini perfect zijn als geurkaarsje… om maar te zeggen dat de aroma’s echt hemels zijn.

The Single Walker was de laatste highball, op basis van Glenfiddich 18y, Forest Dry vermouth, Falernum World’s End, geklaard limoensap en gemberbier. De Glenfiddich 18y werd hier gekozen om zijn toch iets langere rijping. Voor de spirit was hier zeker het extra hout/vanille/honing effect gewenst. Toch ook één van mijn favorieten uit deze reeks.

Twee toppers uit de Green Club Card om de tasting mee te eindigen. Red Star Island op basis van Kavalan Fino, een whisky uit Taiwan gerijpt in Fino Sherry vaten. Aangevuld met een Earl Grey Cold Brew, cordial van frambozen en Graham’s Porto Colheita 1994. De frambozen werden nog versterkt door een bijpassende macaron.  En de allerlaatste voor deze proeverij: Cesar’s Drink, een twist op de Pisco sour maar dan met één van de allerbeste Italiaanse Grappa’s , Nardini 15y.

Met dank aan Jurgen en het Bar Burbure team voor deze schitterende degustatie. De nieuwe kaart staat als een huis en aan elke cocktail of mocktail is duidelijk enorm veel tijd besteed. Het nieuwe minimalistische concept klopt ook schitterend met het stijlvolle kader.

Wanneer ik de nieuwe kaart vergelijk met de vorige valt vooral op dat de signature cocktails nu veel dichter aanleunen bij de Green Club Card in kwaliteit en complexiteit. Het voornaamste verschil blijft dat de Green Club Card duurdere en meer zeldzame spirits bevat.

P.S. Twee dagen na ons bezoek ontving Bar Burbure van Gault&Millau de “Cocktail Bar of the Year” award voor Vlaanderen.

Disclaimer : Ik werd uitgenodigd voor deze proeverij door Bar Burbure. De volledige inhoud van het artikel is mijn persoonlijke mening en het relaas van mijn ervaring. Dit artikel is een samenvatting van een proefervaring en wil zeker geen drankmisbruik promoten. Wanneer wij een cocktailkaart proeven nemen wij enkel een paar sipjes van elk glas om de smaken en aroma's te ervaren en is er ook steeds een 'Bob' voorzien voor de terugrit.

Gault&Millau 2019 - Nu ook met de categorie Cocktailbars !!!

 

Maandag reed ik naar de AED Studio’s in Lint voor de voorstelling van de nieuwe Gault&Millau restaurantgids voor 2019. Elk jaar is dit evenement een hoogtepunt voor de Belgische Horeca, maar dit jaar ging ik er naartoe met een extra portie motivatie en nieuwsgierigheid. Voor de allereerste keer was er namelijk ook een aparte categorie voorzien voor cocktailbars. Wie ons al wat langer volgt weet dat we vorig jaar een stevige lans gebroken hebben hiervoor met meerdere oproepen naar de gele en rode gidsen toe om liquid chefs ook hun plaats te gunnen.

Tijdens de receptie vooraf kon ik met meerdere bartenders en uitbaters een praatje slaan en de verwondering was unaniem.

Niemand had ook maar het minste idee dat ze “getest” waren tijdens een bezoek van een inspecteur. En niemand had ook maar enig idee van de verschillende punten waarop ze beoordeeld werden. De nieuwsgierigheid was groot.

Toen tijdens de awardshow dan eindelijk de categorie werd aangesneden bleven we helaas nog steeds op onze honger zitten. Slechts 26 cocktailbars werden goed genoeg bevonden voor een plaats in de gids en drie cocktailbars werden uitgeroepen tot “Cocktail Bar van het jaar” voor hun regio : Bar Burbure voor Vlaanderen, La Pharmacie Anglaise voor Brussel en Botanical by Alfonse voor Wallonie. Eerder werd Nicolas Decloedt van Humus x Hortense al op het podium geroepen als “Groentechef van het jaar”, maar we weten natuurlijk dat ze daar ook schitterende cocktails serveren.

Verder dus helaas geen woord uitleg over de toch best vernieuwende extra categorie, maar daarnaast ook helemaal geen quotering met punten zoals bij de restaurants. Daarom alvast deze nieuwe oproep naar de gele gids toe : heel graag volgend jaar een duidelijke quotering met exact hetzelfde systeem zoals jullie toepassen bij de restaurants. In plaats van koksmutsen kunnen jullie misschien shakertjes gebruiken ;-)

Over de restaurants lees je vast nog wel iets op onze zusterblog Tineke’s Cucina, maar ik geef alvast mee dat ik het zeer positief vond dat enthousiaste jonge (en minder jonge) koks hun quotering van vorig jaar konden bevestigen en vaak zelfs verbeteren. Een mooi Limburgs voorbeeld was Pepe Giacomazza die in het verleden al eens “Italiaanse Chef van het jaar” was. Dit jaar kon hij de quotering voor La Botte verbeteren en werd Peppe’s uitgeroepen tot “Pop restaurant van het jaar”, een categorie die vorig jaar werd gestart als  tegenhanger voor de Bib Gourmand bij de rode gids. De “Italiaanse Chef” is dit jaar trouwens François Piscitello van La Villa des Bégards. Ook de nog zeer jonge Jo Grootaers van Altermezzo, die vorig jaar overladen werd met awards, punten, mutsen en sterren, kon zijn quotering dit jaar verbeteren. Ook het vermelden waard is De Gebrande Winning uit Sint-Truiden die de award kregen voor de “Bierkaart van het jaar”.

Met 19,5 op 20 blijven Hof Van Cleve en Bon Bon aan de top van de lijst. De grootste verrassing was L’Air du Temps die met 19 op 20 de hoogste score ooit kon afleveren voor een restaurant uit Wallonië. De “Chef van het jaar” werd David Martin van La Paix.

Voor een volledig overzicht verwijzen we graag naar de website van Gault&Millau, waar je de besprekingen van alle restaurants gratis kan raadplegen.

Cocktail : Gin Blind

 

Soms krijg ik wel eens de vraag of ik al die cocktailrecepten uit het hoofd ken. Uiteraard niet. De meeste klassiekers ken ik wel, maar er zijn ondertussen duizenden cocktailrecepten die je kan terugvinden in boeken en op het internet. Ik vind het altijd leuk om eens te grasduinen tussen al die recepten en er dan enkele te selecteren om zelf te maken. Eén van de cocktailboeken die ik absoluut kan aanraden is “The 12 bottle bar”.

Uit dit boek haalde ik het recept voor de ‘Gin Blind’ en maakte er mijn eigen versie mee.
Oorspronkelijk komt dit recept uit “The Gentleman’s Companion” van Charles H. Baker uit 1939. Het was een bundel van alle lekkere drankjes die hij had leren kennen tijdens zijn wereldreis. De ‘Gin Blind’ werd voor hem geserveerd door de butler van Commandant Livesey van de Britse zeemacht.

Gin-Blind

Ingrediënten
60 ml Belroy’s Gin
7,5 ml Cointreau
15 ml Otard cognac
1 dash sinaasappelbitters

Bereiding
Voeg alle ingrediënten samen in een mengglas met veel ijs. Roer 30 seconden aan een vast tempo tot alles goed gekoeld is. Serveer in een voorgekoeld Martiniglas.

Food & Cocktails pairing door Bart De Pooter en Bar Barbure

 

Iedereen heeft de mond vol van foodpairing, maar als je kijkt naar cocktailbars dan kom je zelden verder dan een paar olijfjes of een pikant gehaktballetje naast je glas. Best jammer, want er wordt heel wat tijd besteedt om alle smaken en aroma’s helemaal op punt te krijgen in het glas, dan loont het zeker de moeite om ook eens wat verder te kijken.

Bar Burbure organiseert dit najaar een reeks evenementen waarbij bekende chefs lekkere hapjes serveren en het bartender-team zorgt voor een perfecte pairing met heerlijke cocktails.



Woensdagavond was ik aanwezig op de eerste editie met Chef Bart De Pooter aan het fornuis. Zijn restaurant, De Pastorale, heeft twee sterren in het rode boekje van de bandenfabrikant, dus de verwachtingen lagen vrij hoog.

Over de pairing met de cocktails kan ik vrij kort zijn. Dit was zeer geslaagd. De profielen van de cocktails waren perfect aangepast aan de kleine gerechtjes. Er zat ook een mooie opbouw in. Bij het voorgerechtje (oester) een verfrissende alcoholarme cooler, om dan verder te evolueren in de richting van meer uitgesproken en iets stevigere cocktails bij vb. het gerechtje met rundsvlees.

Alle cocktails waren van een hoog niveau, maar als ik toch een beoordeling moet geven dan was naar mijn persoonlijke smaak de minste cocktail de vrij eenvoudige ‘For the love of Peanut’, maar ook deze was absoluut een perfecte pairing met het bloemkoolgerechtje. De twee laatste cocktails waren allebei echte smaak-knallers. Jumping Jack is een pittige “Bloody Mary”-achtige cocktail die bijzonder smaakvol was. Als je weet dat dergelijke cocktails in Mexico meestal gemaakt worden met tomatensap vermengd met oestervocht, dan weet je dat dit ook perfect paste bij de Sint-Jacobsvrucht. De Smoked Merlot, op basis van een reductie van rode wijn, kan zonder meer op de Green Club Card. De pure en diepe smaak van de kwalitatieve super premium ingrediënten was top en matchte perfect met de zuivere smaak van de rundstartaar !

• Smoked Oyster – Seaweed – Coffee – Cumin
  BB : Sencha Cooler
• Tomato – Burrata – Terragon
  BB : Autumn in Antwerp
• Cauliflower – Gado Gado – Augurke
  BB : For the love of Peanut
• Coquille – Pumpkin – Togarashi
  BB : Jumping Jack
• Beef Tartare – Gardencress – Pumpernickle
  BB : Smoked Merlot
 

Eind November volgt de tweede editie met de Chef van La Source. Hou zeker de Facebookpagina van Bar Burbure in de gaten, want dit eerste evenement was volledig volzet op minder dan 24 uur. Uitbater Jurgen Lijcops liet ons ook nog weten dat ze vanaf 16/10 starten met een nieuwe kaart boordevol heerlijke herfstcocktails. Binnenkort gaan we proeven en brengen we ook daarvan verslag uit.

Over Compass Box en Blended Whisky

 

Wanneer we het hebben over blended whisky, denk je al zeer snel aan goedkopere en misschien zelfs minder lekkere whisky. Onterecht natuurlijk, want er bestaan echt wel een aantal zeer lekkere en kwalitatieve blends. Als ik dan de vraag zou stellen “Wat is het tegenovergestelde van een blended whisky?” zou ik vast en zeker een aantal keer “Single Malt whisky” als antwoord krijgen. Opnieuw onterecht. Een single malt whisky is een blend van malt whisky’s uit één stokerij. Maar het blijft een blend van meerdere vaten, soms ook van verschillende leeftijden, om een consistente smaak en kwaliteit te behouden. Voor de volledigheid, het tegenovergestelde van een blended whisky is een “single barrel” of “single cask” whisky. Een whisky die zoals de naam het aangeeft slechts uit één vat komt.

De meeste blends zijn een mix van malt whisky, gestookt in de typische grote koperen ‘Pot stills’ die je overal in de Schotse stokerijen ziet staan en graanwhisky die gestookt wordt in ‘continuous stills’ (ook ‘column stills’ of ‘Coffey stills’ genoemd). Malt whisky is iets lichter in alcohol en ruwer in smaak, heeft ook meer textuur en aroma, terwijl graanwhisky eerder neigt in de richting van zuivere alcohol. Door beide soorten te blenden gaan ze elkaar aanvullen en versterken.

Dankzij blended whisky zijn een aantal bedrijven heel groot en heel bekend geworden met als positief gevolg dat de hele wereld whisky leerde kennen. Denk maar aan vb. Johnnie Walker, die zowel goedkope als duurdere blends in het gamma heeft. Zelfs hun Blue Label topproduct, waarvoor je gemakkelijk 200 Euro of meer moet ophoesten, is een blend van enkele zorgvuldig geselecteerde vaten van hoge kwaliteit.

Enkele andere blended whisky’s die misschien een belletje doen rinkelen zijn Monkey Shoulder, een zachte blend van Speyside whisky, of de Big Peat reeks van Douglas Laing, rokerige blends met veel turf gemaakt van verschillende Islay whisky’s.

Compass Box is een whiskyproducent uit Londen die uitsluitend blended whisky samenstelt en in de markt zet. Ze kopen volle vaten bij meerdere producenten in Schotland, maar kopen evengoed zelf lege vaten aan van zeer goede kwaliteit (vb. ex-sherry vaten), die ze dan laten afvullen bij meerdere whiskyproducenten.

Via de invoerder en distributeur van dit merk kreeg ik een uitnodiging om een masterclass bij te wonen, begeleid door producent en oprichter John Glaser. Tijdens deze sessie mochten we een zevental blends proeven, gevolgd door een selectie van cocktails waarin deze verwerkt zaten. Deze masterclass ging door in Bar Burbure te Antwerpen.

We proefden achtereenvolgens : 

• Great King Street Artist’s Blend
• Great King Street Glasgow Blend
• The story of the Spaniard
• Great King Street (2 verschillende limited edition blends)
• Spice Tree
• Peat Monster

Het barteam van Bar Burbure gebruikte drie van deze flessen als basis voor evenveel lekkere cocktails, die heel erg verschillend waren : Een stevige slow sipper, een verfrissende maar tegelijk ook kruidige highball en een fruitige smaakbom. John noemde zelf tijdens zijn betoog de betere cocktailbars “Culinary Bars” omdat ze op hoog niveau werken met smaken en aroma’s. Een mooie definitie. 

 

The Fentanyl : Een variant op de Penicillin met Peat Monster. John vertelde ons dat er in de originele Penicillin van Sam Ross (bartender van Milk & Honey, NY) ook Compass Box whisky zat !
 

The Spice Tree : Een highball-cocktail met Spice Tree, Forest Vermouth, Falernum en Erasmus Bond Dry Ginger.

 

Red Star Island : Compass Box Great King Street Artist Blend, cordial van frambozen, Graham’s Tawny 20y en cold brew van zwarte thee.

Booze T(r)ips : Octans, a spirited bar

In deze reeks ga ik op zoek naar leuke “booze” adresjes over onze landsgrenzen. Soms moet ik echt zoeken achter leuke adresjes, maar soms ook niet. Luxemburg is de favoriete relaxplek voor ons gezin. Als we er eens enkele dagen tussenuit kunnen is het heel vaak richting Luxemburg om te genieten van lekker eten, lekkere wijn, shoppen en zalig uitrusten.

Vorig jaar was ik jurylid voor de BeLux finale van de Beefeater cocktailwedstrijd. Als Luxemburgse finalist nam toen een bartender deel van Octans, een bekende cocktailbar in Luxemburg-stad.

Meestal verblijven we in Luxemburg een flink stuk buiten de hoofdstad, maar tijdens mijn laatste bezoek was er toch de gelegenheid om eens wat langer in de stad te blijven rondhangen en eindelijk ook deze cocktailbar ook eens te bezoeken.

Buiten is er een klein terras in de winkelstraat, binnen een prachtige grote bar met mooie backbar. Wat een beetje “anders” is… aan de rechterzijde loopt de bar verder door in een ronde vorm, in ander materiaal en lijkt het door het aanwezige fruit meer op een moderne tikibar. Binnen is ook een ruime verbruikzaal.

De prijzen liggen op het niveau van de betere zaken in België. Cocktails kosten gemiddeld iets van een 15 Euro. De wederhelft koos een klassieke French 75, ik koos voor rokerige Mezcal in de signature serve ‘Black Pearl’ (Mezcal, citrus cordial, pili-pili tinctuur, Hickory gerookt zeezout). Beide zeer geslaagd.

Octans – A Spirited Bar, 15 Rue du Cure, 1368 Luxembourghttps://octans.business.site/

Over bartenders en cocktailbars

Dankzij de Gin & Tonic rage zijn er nu veel meer mensen die interesse tonen in lekkere cocktails en er af en toe in een horecazaak eentje bestellen… of sterker nog, er thuis zelf eentje maken. Ik probeer daarbij te helpen door niet alleen lekkere recepten te delen, maar ook verslagen van mijn ervaringen in cocktailbars. Soms krijg ik wel eens de vraag wat nu echt de meerwaarde is om van een cocktail te gaan genieten in een horecazaak of in een echte cocktailbar… als je dat evengoed ook thuis kan doen. Uiteraard gaat het dan om vakmanschap. Een professionele bartender zal met veel vakkennis trachten om elke keer opnieuw een zo perfect mogelijke cocktail af te leveren. En liefst met een consistente kwaliteit. Als je 3x dezelfde cocktail besteld in een cocktailbar moet die eigenlijk ook 3x exact hetzelfde smaken. Zelfs tijdens een drukker moment.

Soms verwijs ik in mijn artikels naar wat ik noem “top” cocktailbars, bars die er voor mij overduidelijk bovenuit steken in kwaliteit. Waarin zit dat verschil dan nog met andere bars? Onlangs besloot ik om, na een avond presentaties te geven voor ondernemers, toch nog even langs Antwerpen te rijden om enkele cocktails te proeven van een “guest-bartender” uit een zeer bekende Amerikaanse cocktailbar. De klok was al middernacht voorbij toen ik een gesprek over dit onderwerp had met bartender Stef Michiels (hoofd-barman van Bar Burbure, occasioneel ook wel eens terug te vinden achter de bar op de boot van Gert Verhulst).

Ik proefde een cocktail, gemaakt door Gregory Buda van The Dead Rabbit NYC en het antwoord werd helemaal duidelijk. Je kan een cocktail proeven in een doorsnee brasserie en die kan best prima zijn. Proef dezelfde cocktail, gemaakt door een top-bartender en het verschil is duidelijk merkbaar. De balans tussen de verschillende smaken (zoet, zuur en bitter) zal in dat geval absoluut perfect zijn. Niet gewoon “correct” of “goed”, maar echt perfect. Het vakmanschap van zo’n bartender vergt uiteraard heel wat ervaring, maar door te proeven en bij te sturen tijdens de bereiding zorgen ze ervoor dat die balans echt elke keer knal erop zit. De “Whisky Smash a la Terrington” met Maker’s Mark, tinctuur van dragon, citroensorbet en munt was zeer verfrissend en had die 100% perfecte balans die ikzelf als hobby-barman thuis wellicht zelden kan bereiken.

Een doorsnee horecazaak of cocktailbar zal zich vaak beperken tot klassieke cocktails, klaargemaakt met budgetvriendelijke spirits. Je zal er cocktails terugvinden met bekende namen zoals de Negroni, Cosmopolitan, Piña Colada, Mojito en Old Fashioned. Uiteraard is hier absoluut niets mis mee en wanneer de gekozen cocktails ook nog passen bij de sfeer van de bar kan je daar zeker een hele fijne avond beleven. In de betere cocktailbars leggen ze de lat bewust een flink stuk hoger en gaan bartenders eindeloos variëren op die klassieke recepten. Ze laten zich hooguit inspireren door die originele recepten om dan verder te experimenteren met vaak duurdere en zeer smaakvolle merken van spirits, maar ook met huisgemaakte siropen, sappen, bitters, cordials en tincturen. Ik noem deze bartenders niet voor niets “liquid chefs”. Het lijkt op koken op hoog niveau, zoals ze doen in een sterrenrestaurant, maar dan met vloeibare ingrediënten.

Vakmanschap zit ook in durven. Durven ongewone combinaties uitproberen en durven de klant uitdagen om ook eens iets nieuws of ongewoons te proberen. Ik was onder de indruk van de “Black Whisper”, een creatie van Stef als variatie op een Bramble (=klassiek recept met gin, braambeslikeur en limoen). Deze cocktail was gemaakt met Maker’s Mark, huisgemaakte braambessenlikeur en Dom Bénédictine, waardoor je een combinatie krijgt van zoet en kruidig. Dat is een duo dat je eigenlijk minder vaak tegenkomt in cocktails en waar je na de eerste slok over gaat nadenken. Want het werkt en het is verdomd lekker. Gedurfde cocktails zal je zelden terugvinden in gewone horecazaken, maar zijn vaak het staalkaartje van de betere cocktailbar. Hiermee bewijzen ze immers hun expertise en gedegen vakkennis.

Te vaak kreeg ik in brasseries of pop-up cocktailbars drankjes die echt veel te zoet, veel te bitter of veel te zuur waren (eentje van twee jaar geleden herinner ik me nog zeer levendig en dat was zelfs in een volwaardige cocktailbar). Dat is zonde, want door gewoon de exacte hoeveelheden van het recept te respecteren kom je steeds tot eenzelfde resultaat wat normaal gezien nooit “te” is. Ik ben dus zeker ook geen fan van “free pouring”, maar zie liever netjes afgemeten spirits in de shaker of mengbeker terecht komen. Hetzelfde voor Gin & Tonics (of zelfs Negroni’s) waar bijna een hele plantenbak aan garnituur in steekt. Garnituur is garnituur en mag de smaak of het aroma niet compleet omver blazen. Een reeds aanwezig aroma lichtjes in de verf zetten is meer dan voldoende.

Mijn presentaties eerder die avond gingen over netwerken. Relaties bouwen met andere ondernemers om op die manier een positief resultaat te bereiken voor je bedrijf. Vlak voor ik naar huis vertrok kwamen we toevallig te weten dat de bartender waar ik het voorbije jaar al zoveel gesprekken mee had over de kunst van het cocktails bereiden… familie is van een vroegere zakenpartner. It’s a small world after all… Cheers!

Tortuga Bar Durbuy : Op bezoek bij Captain Jack

De drie meest voorkomende types van cocktailbars zijn speakeasy’s, hotelbars en tikibars. De speakeasy is meestal ingericht met antiek en brocante en verwijst naar de clandestiene bars tijdens de Amerikaanse drooglegging. Hotelbars zijn ingericht zoals de zeer cleane, strakke en mooie bars van grote hotels. Tikibars verwijzen naar strandbars in de Caraïben, denk dan vooral aan veel rum-cocktails, foute parapluutjes, surfplanken en bamboe.

Voor elk van deze types bestaan er natuurlijk eenvoudige versies en vrij extreme versies. Voor de speakeasy gaat dat van een sobere inrichting met Kringwinkel-meubels tot een geheim adres of een verborgen ingang via een winkel in het naastgelegen pand. Vorig weekend bezocht ik een zeer extreme versie van een Tikibar, nl. een heuse piratenbar : Tortuga Bar in Durbuy.

Deze bar zit van vloer tot plafond volgestouwd met piratenspullen, van prachtige scheepsmodellen en een echt scheepsroer tot kanonnen en skeletten in vogelkooien. Je weet niet waar eerst te kijken en om de paar minuten spot je wel iets nieuws. Zelfs het personeel is uitgedost in prachtige piratenkostuums. Piet Piraat zou er jaloers op zijn.

Laat ons eerlijk zijn, een piratenbar in een zeer druk bezochte toeristische trekpleister en cocktails die gemiddeld maar 8 of 9 euro kosten… mijn verwachtingen lagen dan ook niet erg hoog voor dit bezoek, maar ik werd zeer positief verrast. Uiteraard heb ik ooit al betere en complexere cocktails gedronken, maar wat ik hier proefde was absoluut lekker en zeer correct. De cocktails pasten ook 100% in het plaatje en maakten de beleving helemaal compleet. Ik heb in grote steden al veel slechtere cocktails voorgeschoteld gekregen. De Zombie die ik eerst bestelde was lekker en zag er ook zeer sexy uit met een vers fruitspiesje en een pipetje met likeur bovenop. De wederhelft genoot van een Caiperinha (wat hier ook de huiscocktail is) en die was zodanig lekker dat ze er daarna nog eentje bestelde. Ik heb ooit eens gehoord dat net dat de definitie is van een lekkere cocktail. Voor mijn tweede ronde koos ik een Piña Colada-achtige cocktail die in een halve kokosnoot werd geserveerd.

Ik kan me voorstellen dat sommige mensen deze piratenbar “too much” vinden en je grootmoeder zou er zich mogelijk ook niet op haar gemak voelen, maar als je nog eens naar Durbuy gaat zou ik een bezoek zeker aanraden. Wat mijn ervaring in deze bar echt helemaal een boost gaf was het personeel. De uitbater, Captain Jack Tibow, straalde zoveel rust en vriendelijkheid uit dat ik me vanaf de eerste seconde helemaal op mijn gemak voelde. Ook mijn dochtertje genoot rustig van haar fruitsapje en keek haar ogen uit. Een hele fijne ervaring en hier komen we zeker nog terug.

Aansluitend genoten we nog van een heerlijk culinair diner en een overnachting in Hotel Le Clos des Récolletes, daarvan krijg je binnenkort een uitgebreide bespreking op onze zusterblog Tineke’s Cucina.

150 Bars you need to visit before you die

Omdat ikzelf bezet was werd de wederhelft opgevorderd om de persvoorstelling van het nieuwe boek van Jurgen Lijcops “150 bars you need to visit before you die” bij te wonen. Er stonden Champagne en kaviaar op het programma, dus veel overtuigingskracht was er niet echt nodig.

Dé ultieme cocktailbar (be)zoeken in een metropool is vaak een uitdaging. In ‘150 bars you need to visit before you die’ neemt Jurgen Lijcops je mee op een reis rond de wereld. Van Hong Kong tot New York en Berlijn. Unieke, verrassende en moeilijk te vinden cocktailbars. Per locatie kom je te weten waarom je de bar moet bezoeken, wat er speciaal aan is en of ze je een memorabele signature drink voorschotelen.

Laat je meenemen op een wereldreis langs de beste bars ter wereld. Van de VS over Europe tot Noord-Afrika, Azië, helemaal tot in Australië. Maar ook België is goed vertegenwoordigd met 2 Antwerpse, 2 Gentse en 1 Brusselse cocktailbar.

 Ontdek de geschiedenis van elke bar, leer hoe je een cocktailmenu samenstelt en laat je onderdompelen in de unieke atmosfeer van elk adres of drink thuis je zelf gecreëerde, favoriete cocktail met de 18 signature cocktails in het boek. Zeker voldoende inspiratie om ook thuis weer aan de slag te gaan!

Dat ik het event moest missen vond ik zelf achteraf toch heel erg jammer. De wederhelft en dochter waren onder de indruk van de proeverij van Imperial Heritage kaviaar. Ook de kans om Piper Heidsieck Rare te proeven liet Tineke niet aan zich voorbij gaan.

Gabriele Manfredi te gast in Antwerpen

Gabriele Manfredi is de hoofdbarman van Oriole, een bekende cocktailbar in Londen. Vorige week was hij te gast in Antwerpen en bracht drie van zijn eigen creaties mee. Voor deze ‘guestbartending’ werd er gewerkt met Beluga vodka als basis voor alle cocktails op de menukaart.

Zoals steeds liet ook het plaatselijke barteam zien welke kennis ze in huis hebben door er tevens drie eigen creaties tegenover te plaatsen. Een beproefd concept wat intussen gekend en gesmaakt wordt door een vast publiek van cocktailliefhebbers. We namen plaats aan de bar en aanschouwden de “quatre-mains” van Gabriele en hoofdbarman Stef van Bar Burbure. Gabriele is duidelijk iemand met veel kennis en ervaring op vlak van bartechnieken, Stef blinkt intussen uit in het perfect balanceren van smaken en aroma’s. Door samen te werken tillen ze dan ook hun cocktails een niveau hoger.

Ik vermoed dat het Londense publiek van Oriole heel erg gek is op de zoetere cocktails, want dat was toch wel het eerste wat me opviel tijdens het proeven van de ‘Kiruna’. Cocktails zijn er natuurlijk in alle soorten en smaken, maar de zoetere zijn nu eenmaal niet echt mijn persoonlijke smaak. Toen ik merkte dat voor de volgende cocktail het glas ook een coating kreeg met een mierzoete stroop besloot ik wijselijk om over te schakelen op de eigen creaties van Stef en Jurgen. Dit waren eveneens cocktails met minder voor de hand liggende smaakcombinaties, waar overduidelijk heel wat experimenteerwerk aan vooraf was gegaan om tot de juiste balans te komen.

Eerst kwam de ‘Tea Scream’, een cocktail op basis van cold brew thee. Ik ben absoluut geen thee-liefhebber (Coffee please!), maar ik moet toegeven dat het in deze cocktail echt goed werkt. Naast het glas lag een wolkje van framboos met daarin een pipetje met sojasaus, die met wat nader onderzoek (collega-blogger Bart kan blijkbaar Chinees lezen) eigenlijk een pittige dashi saus bleek te zijn. Een druppeltje van deze saus oplikken van je hand en daarna proeven van het glas gaf het totale belevingseffect.

Vervolgens kwam ‘Tomato Rage’, een moderne en experimentele versie van de Bloody Mary in de vorm van een Martini, die werd voorgesteld als “een vloeibare versie van een Insalata Caprese”. Het glas werd dan ook geserveerd met een klein bolletje mozzarella ernaast met een druppel balsamico. Tegen alle verwachtingen in bleek deze cocktail een perfect aperitief. De huischampagne van Jurgen Lijcops was het magische bindmiddel in deze cocktail, wat alle ingrediënten naadloos in elkaar deed passen.

We eindigden de avond met ‘The Noble Mule’ een moderne interpretatie van de Moscow Mule, waarin gegrilde ananas een belangrijke rol speelde.

Zoals we tijdens een eerder bezoek konden vaststellen worden de beste creaties van deze events meestal nog verder doorontwikkeld om dan terecht te komen op het volgende cocktailmenu. Voor mij mag daar de ‘Tomato Rage’ zeker bij zijn. Ook deze keer was het toch weer best opvallend hoe het eigen barteam voortdurend bezig is met het bedenken van smaakcombinaties die ongelofelijk goed werken. Wanneer je werkt met ingrediënten voor cocktails is het steeds de bedoeling dat 1+1 gelijk is aan 3. Het combineren van de juiste ingrediënten in de exacte hoeveelheden moet zorgen voor een nieuwe onverwachte smaakervaring. Ik kan alleen maar concluderen dat ze daar ook deze keer opnieuw in geslaagd zijn.

Voor de volledigheid geef ik nog even de cocktailkaart mee :

Oriole Bar

• Chengdu : Beluga Vodka – Martini Bitter Sishuan infusion – Gentiane Wine
• Roman Holidays : Beluga Vodka – London Dry Gin – Italicus – Cedroncello – Lemons
• Kiruna : Beluga Vodka – Honey Bread Aquavit – Mulberry leaves Cider – Cloudberry Gem - Lemons

Bar Burbure 

• The Noble Mule : Beluga Vodka infused with grilled fresh pineapple – Forest vermouth White – Plantation Rum Pineapple – Lime – EB. Dry Ginger Beer
• Tomato Rage : Beluga Vodka – clear tomato water – cordial of basil – Sherry Manzanilla – homemade perfumes
• Tea Scream : A fruity drink based on raspberries – cold brew infusion of Earl Grey tea – Dark chocolate and Soy sauce.

Met dank aan Jurgen, Stef, Jasper, Jonathan, Jochim en uiteraard ook gastbarman Gabriele voor de schitterende ontvangst. Soms vraag ik me trouwens wel eens af hoe Stef hier ooit is binnengeraakt aangezien zijn naam niet begint met een ‘J’ ;-)

Remy Savage (The Artesian) te gast bij Bar Burbure

Elke cocktailbar heeft zijn eigen missie, visie, motivatie en ambitie. Elke cocktailbar verdient respect voor zijn keuze. Ik vind het persoonlijk schitterend dat er ook cocktailbars zijn die zich heel specifiek richten op de shoppers in de winkelstraat (vb. Bruut in Hasselt) of de bezoekers van een wijnbar (vb. SOHO in Antwerpen). Ik vind het eveneens schitterend dat elke cocktailbar ook door zijn inrichting en atmosfeer mikt op een verschillend publiek. Ik kan me heel goed voorstellen dat vb. SIPS en The Dirty Rabbit niet echt op hetzelfde publiek mikken, ook al liggen ze op slechts enkele minuten stappen van elkaar.

De ambities van Jurgen Lijcops en zijn Bar Burbure zijn zeer duidelijk. Deze bar wil tot de top behoren en niet alleen binnen ons land. Om zijn bar en zijn waanzinnig lekkere drankjes bekend te maken nodigt hij elke maand een gast-bartender uit om een avondje cocktails te komen shaken. Die gast-bartenders zijn stuk voor stuk afkomstig van cocktailbars uit de beruchte The Worlds 50 Best Bars lijst.

Nadat we eerder bartenders aan het werk konden zien van Connaught Bar, The American Bar at The Savoy en Colebrook Row 69 was het deze keer de beurt aan een ander icoon : The Artesian. Deze cocktailbar maakt deel uit van The Langham London en werd vroeger al bekroond tot “World’s Best Bar”.

De hoofd-bartender van The Artesian is Remy Savage, door de internationale barwereld aanzien als één van de allerbeste bartenders ter wereld. Nadat hij eerst Little Red Door in Parijs op de wereldkaart plaatste (Nr.11 op de 50 Best Bars in 2017) maakte hij de overstap naar Engeland om zich te ontfermen over The Artesian.

Terug naar zijn guestshift bij Bar Burbure. Zoals gebruikelijk brengt de gast een drietal recepten mee en zet Bar Burbure daar ook drie eigen creaties tegenover. Ik kan gerust stellen dat dit alweer een onvergetelijke avond was. In het gezelschap van collega-cocktailbloggers Yannick en Bart proefde ik de creaties van beide bars.

The Artesian

- Espresso Martini : ik heb al vaak Espresso Martini’s geproefd en keer op keer zijn die “net erover”. Iets teveel koffie, iets te weinig cocktail. Dit was de allereerste Espresso Martini die echt knal erop zat. Perfect in balans. Nadat ik alle cocktails geproefd had heb ik deze cocktail zelfs opnieuw besteld om rustig van te genieten.
- Bee’s Knees : de bekende Gin Sour-cocktail met honingsiroop. Remy selecteerde hiervoor een honing die iets minder zoet is, maar ook wat kruidiger. Zeer lekker.
- Mizuwari : een Japanse Old Fashioned-achtige highball cocktail, die me eigenlijk ook wel een beetje deed terugdenken aan wat ik bij de start van dit millennium in Schotland heb gezien. Op de bar stonden destijds grote pitchers met bronwater, waarmee dames hun whisky aanlengden tot het glas bijna vol was. Deze “watered down” whisky was destijds redelijk populair. Voor deze highball koos Remy voor een hele bijzondere benadering. Een blend van drie soorten mineraalwater werd gedistilleerd tot hij alleen nog de mineralen overhield, die hij dan in een siroop verwerkte. “It tasts like licking a stone and you can drink it for breakfast” was zijn hilarische beschrijving.

Bar Burbure

- Aladin’s Treasure : Voor mij was deze smaakbom de topper van deze editie. Een perfect huwelijk tussen Bombay Sapphire Gin, Lillet, Punt e Mes, limoensap, Lychee-cordial en salie. Deze cocktail werd geserveerd met een snoephostie voor het zoet/zure effect. Mooie demonstratie van het vakmanschap van dit team !
- From East till dawn : een Gin-cooler op basis van een puree van zoete pepers. Heel lekker, zeer mooie smaakervaring, maar mocht naar mijn persoonlijke smaak toch net iets sterker zijn. Ik herhaal wel met veel overtuiging de voorspelling dat we deze zomer heel wat highball cocktails (coolers, cobblers, rickeys, … ) zullen zien op de terrasjes.
- Nor Fruity nor Veggie : een Margarita-achtige sour-cocktail op basis van rabarber. Het zoet/zure aspect van de rabarber doet me vermoeden dat dit geen eenvoudig recept was om op punt te stellen. Heel lekker en volgens mij ook helemaal de smaak van mijn foodbloggende wederhelft.

Een “stiff upper lip” heeft Remy voorlopig nog niet gekregen in Engeland. Hij blijft de hartelijke en goedlachse schavuit die zich achter de bar onwaarschijnlijk lijkt te amuseren. Hij was ook telkens heel erg nieuwsgierig wat de gasten vonden van zijn drankjes en als ze niet echt zeker waren van hun bestelling kwam er steeds “Just try it, if you don’t like it give it back and I will drink it”. Heerlijk toch ?

Als bartender de overstap maken van Parijs naar Londen leek me toch ook niet zo vanzelfsprekend. Ik vroeg Remy hoe hij die verhuis ervaren heeft. Het antwoord was alweer heel erg nuchter “It actually went very smooth because the first few months I could live in the 5-star hotel”. Toptalent moet je uiteraard stevig in de watten leggen ;-)  

Met dank aan Jurgen, Remy, Stef, Jasper en Jochim voor alweer een schitterende avond.