Sazerac - To the moon and back

 

Af en toe krijg ik wel eens de vraag wat mijn favoriete cocktail is… en wat de lekkerste cocktail is die ik tot op heden al heb geproefd. Vandaag deel ik beide antwoorden met jullie in dit artikel. Mijn favoriete cocktail is met grote voorsprong de Old Fashioned, bij voorkeur op basis van een lekkere bourbon. Met de suiker en bitters durf ik al eens wat experimenteren en liefst van al voeg ik als extra nog een klein beetje amaro toe. De Old Fashioned, een fantastische combinatie van een stevige spirit in balans met zoet en bitter, was vorig jaar opnieuw de meest populaire cocktail ter wereld.

Het hoeft niet te verbazen dat ook de beste cocktail die ik ooit heb geproefd in dezelfde stijl was. Het was de “Sazerac from Outer Space”, die ik mocht proeven bij Bar Burbure eind 2017. De klassieke Sazerac staat overigens op de 13é plaats van de meest populaire cocktails.

Vandaag staat de uitzonderlijke versie van deze cocktail nog steeds op de ‘Green Club Card’ in deze cocktailbar en wordt hij gemaakt op basis van de super premium Pierre Ferrand Abel Cognac, gecombineerd met een artisanale Zwitserse absinth. De versie die ik mocht proeven werd destijds nog gemaakt met een andere uitzonderlijke cognac : Rémy Martin Centaure de Diamant, op tafel gebracht in een fantastische pairing met Impérial Heritage Oscietra kaviaar. Het was de allereerste keer dat ik letterlijk achterover geblazen werd door een cocktail en die ervaring is tot op heden nog steeds niet overtroffen. Het kruidige en licht branderige van de hoog-alcoholische cocktail in combinatie met het zilte van de kaviaar was een zeer intense smaaksensatie.

Met veel plezier zet ik dan ook Jurgen Lijcops en Bar Burbure nog eens extra in de kijker met deze #reshake. Met dank voor alle lekkere cocktails die ik in deze bar reeds heb mogen proeven.

De Sazerac is de officiële cocktail van de stad New Orleans. Origineel was het een mix van Sazerac-de-Forge Cognac en Peychaud’s bitters. Tijdens de uitbraak van een verwoestende ziekte (Phylloxera) in de Franse wijngaarden tussen 1870 en 1885 werd de cognac noodgedwongen vervangen door Rye whisky. Dat verhaal inspireert natuurlijk om er zelf wat mee te experimenteren. Voor mijn versie haal ik ook de net iets betere ingrediënten uit mijn drankenkast, waardoor het toch een compleet ander drankje wordt dan eerdere versies op deze blog. Het blijft evenwel een eenvoudig te bereiden cocktail, waarbij ik ook streef naar een scherpe prijs/kwaliteitsverhouding.

Kaviaar is uiteraard een luxeproduct, maar deze Royal Belgian Caviar wordt in België gekweekt en geproduceerd en blijft zeer betaalbaar. Tenslotte serveer je ook niet elke dag kaviaar. Ik maakte deze cocktail als afsluiter voor de Valentijnweek en liet me daar dan ook lichtjes door inspireren voor de naam en de garnering.

Sazerac - To the Moon and Back

Ingrediënten
3 cl Rémy Martin 1738 Accord Royal
3 cl Michter’s Straight Rye Whiskey
1 barlepel Rietsuikersiroop
1 dash Absinthe Bitters (of Pechaud’s bitters)
1 cl Absinth (voor de rinse, niet voor in de cocktail !)

Glas
Coupe (Holmegaard)

Bereiding
We starten met een ‘Absinth rinse’. Giet de absinth in het coupeglas en draai ermee rond zodat er een dun laagje absinth in het glas achterblijft. Giet het overtollige weg en koel het glas.

De cognac, whiskey, suikersiroop en bitters samenvoegen in een mengbeker met veel ijs. Stevig roeren gedurende een 30tal seconden tot alles goed gekoeld en gemengd is.
Strainen in de voorgekoelde coupe en versieren met een citroentwist, serveren in een pairing met een genereus lepeltje ‘Gold Label’ Royal Belgian Caviar.

Disclaimer : All pictures and texts are copyrighted by Geert Conard and Esito Management & Communications unless stated otherwise in the article. While some items might have been gifted by the producer or distributor, these are in no way paid promotions or recommendations.

De nieuwe cocktailtrends : Less is more

 

Regelmatig krijg ik wel eens de vraag over wat de nieuwste trends zullen worden in de cocktailwereld. Voor de komende winterperiode is dat vrij duidelijk. Cocktails worden terug puur. Een absolute smaakbom in een elegant glas, met een minimum aan versiering. Dat klinkt eenvoudig, maar geloof me vrij… bartenders en uitbaters zijn er dagen mee bezig om alle details juist te krijgen. De cocktail moet perfect in balans zijn en de klant zodanig verbazen dat hij er nog een tweede wil bestellen. Het gekozen glas moet niet alleen mooi zijn maar ook perfect bij het drankje passen etc.

De eerste keer dat ik over deze nieuwe aanpak hoorde was tijdens het Venuez Bartalk-interview met Ran Van Ongevalle. Hij spreekt over minimalistische cocktails, mooie glazen, clear ice, … en vat het uiteindelijk als volgt samen : “De trend die we nu meer zullen zien opkomen, is ‘less is more’. We gaan terug naar de essentie van de cocktails waar oude spirits een revival meemaken”.

Tijd om deze trend ook af te toetsen in de praktijk. Tijdens de Old Fashioned Week was ik uitgenodigd bij Bar Burbure om te proeven van de gloednieuwe Herfst-Winter cocktailkaart. Ook hier werd duidelijk gekozen voor deze nieuwe aanpak. De nieuwe kaart is nog steeds onderverdeeld in vier delen : mocktails, klassieke cocktails, signature cocktails en de Green Club Card met cocktails op basis van duurdere en meer zeldzame flessen. Daarnaast is er ook steeds een aparte kaart met tijdelijke suggesties. Tijdens ons bezoek waren het cocktails op basis van twee Japanse spirits : Roku Gin en Toki whisky.

 

Op voorstel van uitbater Jurgen Lijcops proefden we een selectie van cocktails, opbouwend van de lichtere coolers tot stevige slow sippers. Onze dochter genoot intussen al van een Sencha Cooler mocktail (coldbrew infusie van groene thee met biologisch perensap).

We starten met La Belle Hélène, een perfecte herfstcocktail met appel en peer (1er Cru Blanc de blancs, Poire William, Forest Vermouth en een vanille/peer infusie). De Aviations Platinum op basis van Gran Patron Platinum, violet likeur, Maraschino en limoen was perfect in balans en zeker niet te zoet (toen ik de ingrediënten zag was ik daar een beetje bang voor). The Bitter Symphony deed zijn naam alle eer aan als lekker bittere cocktail met Cynar, Suze, pompelmoessap, citroen en appelsap. Drie totaal verschillende cocktails die de smaakpapillen zeer goed aan het werk zetten.

Volgende aan de beurt was een eerste topper : de Eximo Cobbler met Bacardi Facundo Eximo Rum, Plantation Rum, Palo Cortado sherry en bitters. De combinatie met de speculaas-macaron was ook hemels. De Palo Cortado bepaalt hier duidelijk de toon, ondersteund door de spirits. Heerlijk !

Tangerines in the mist is dan weer een totaal andere cocktail met geklaard sap van mandarijntjes, Forest Herfst Gin, Suze, Martini Bitter en huisgemaakte bitters. De citroen-macaron maakte de smaakervaring ook hier helemaal compleet.
Vervolgens maakten we een tussenstop via de suggestiekaart. Perilla Wine, een champagnecocktail met Roku Gin en Elderly Respected, een longdrink met Toki whisky en vlierbloesem waren duidelijk helemaal op Japanse leest geschoeid. Ook al vind ik persoonlijk Toki whisky geen echte topper, in deze cocktail bewees hij wel zijn kracht. De Perilla Wine is dan weer wat ikzelf het meest link met Japan. Uitgepuurde, zeer zuivere cocktails. De Roku Gin op basis van kersenbloesems hebben we reeds eerder getest in een vorig artikel.

Met Soya a l’Orange verscheen een warme mocktail op tafel. Lees dat nog maar eens opnieuw : een warme mocktail. En geloof me vrij, zet hiermee een standje op een kerstmarkt en ze staan in lange rijen aan te schuiven. Warme sojamelk met een cordial van sinaasappel, bio-cream van banaan en kaneel. De wederhelft voelde zich (begin november) al meteen in Kerstsfeer bij het proeven van dit drankje. Tegelijk kregen we ook de laatste cocktail op basis van de Japanse suggestiekaart : Antoki, met Toki Whisky, een geklaarde sinaasappelcordial en amontillado sherry. Zeer geslaagde cocktail die volgens mij binnenkort in meerdere bars op de kaart zal staan.

De Ultimate Score was een volgend hoogtepunt. Deze vloeibare “Ferrero Rocher” komt als een goudkleurig pakketje op tafel, na het openscheuren van de folie komen de dampen vrij en proef je van een heerlijke chocolade-cocktail met Benromach Whisky 10y, Mescal Vida en Plantation Rum 20y. Tegelijk verscheen ook de “after-dinner” mocktail Cascara Martini op basis van een koude infusie van koffiebonen, sojaroom, hazelnoot en sesamzaadjes. Ook deze mocktail doet wegdromen van Winterse sferen, een open haard en dekentje op de bank. Volgens mijn tafelgenoten zouden zowel de Ultimate Score als de Cascara Martini perfect zijn als geurkaarsje… om maar te zeggen dat de aroma’s echt hemels zijn.

The Single Walker was de laatste highball, op basis van Glenfiddich 18y, Forest Dry vermouth, Falernum World’s End, geklaard limoensap en gemberbier. De Glenfiddich 18y werd hier gekozen om zijn toch iets langere rijping. Voor de spirit was hier zeker het extra hout/vanille/honing effect gewenst. Toch ook één van mijn favorieten uit deze reeks.

Twee toppers uit de Green Club Card om de tasting mee te eindigen. Red Star Island op basis van Kavalan Fino, een whisky uit Taiwan gerijpt in Fino Sherry vaten. Aangevuld met een Earl Grey Cold Brew, cordial van frambozen en Graham’s Porto Colheita 1994. De frambozen werden nog versterkt door een bijpassende macaron.  En de allerlaatste voor deze proeverij: Cesar’s Drink, een twist op de Pisco sour maar dan met één van de allerbeste Italiaanse Grappa’s , Nardini 15y.

Met dank aan Jurgen en het Bar Burbure team voor deze schitterende degustatie. De nieuwe kaart staat als een huis en aan elke cocktail of mocktail is duidelijk enorm veel tijd besteed. Het nieuwe minimalistische concept klopt ook schitterend met het stijlvolle kader.

Wanneer ik de nieuwe kaart vergelijk met de vorige valt vooral op dat de signature cocktails nu veel dichter aanleunen bij de Green Club Card in kwaliteit en complexiteit. Het voornaamste verschil blijft dat de Green Club Card duurdere en meer zeldzame spirits bevat.

P.S. Twee dagen na ons bezoek ontving Bar Burbure van Gault&Millau de “Cocktail Bar of the Year” award voor Vlaanderen.

Disclaimer : Ik werd uitgenodigd voor deze proeverij door Bar Burbure. De volledige inhoud van het artikel is mijn persoonlijke mening en het relaas van mijn ervaring. Dit artikel is een samenvatting van een proefervaring en wil zeker geen drankmisbruik promoten. Wanneer wij een cocktailkaart proeven nemen wij enkel een paar sipjes van elk glas om de smaken en aroma's te ervaren en is er ook steeds een 'Bob' voorzien voor de terugrit.

Food & Cocktails pairing door Bart De Pooter en Bar Barbure

 

Iedereen heeft de mond vol van foodpairing, maar als je kijkt naar cocktailbars dan kom je zelden verder dan een paar olijfjes of een pikant gehaktballetje naast je glas. Best jammer, want er wordt heel wat tijd besteedt om alle smaken en aroma’s helemaal op punt te krijgen in het glas, dan loont het zeker de moeite om ook eens wat verder te kijken.

Bar Burbure organiseert dit najaar een reeks evenementen waarbij bekende chefs lekkere hapjes serveren en het bartender-team zorgt voor een perfecte pairing met heerlijke cocktails.



Woensdagavond was ik aanwezig op de eerste editie met Chef Bart De Pooter aan het fornuis. Zijn restaurant, De Pastorale, heeft twee sterren in het rode boekje van de bandenfabrikant, dus de verwachtingen lagen vrij hoog.

Over de pairing met de cocktails kan ik vrij kort zijn. Dit was zeer geslaagd. De profielen van de cocktails waren perfect aangepast aan de kleine gerechtjes. Er zat ook een mooie opbouw in. Bij het voorgerechtje (oester) een verfrissende alcoholarme cooler, om dan verder te evolueren in de richting van meer uitgesproken en iets stevigere cocktails bij vb. het gerechtje met rundsvlees.

Alle cocktails waren van een hoog niveau, maar als ik toch een beoordeling moet geven dan was naar mijn persoonlijke smaak de minste cocktail de vrij eenvoudige ‘For the love of Peanut’, maar ook deze was absoluut een perfecte pairing met het bloemkoolgerechtje. De twee laatste cocktails waren allebei echte smaak-knallers. Jumping Jack is een pittige “Bloody Mary”-achtige cocktail die bijzonder smaakvol was. Als je weet dat dergelijke cocktails in Mexico meestal gemaakt worden met tomatensap vermengd met oestervocht, dan weet je dat dit ook perfect paste bij de Sint-Jacobsvrucht. De Smoked Merlot, op basis van een reductie van rode wijn, kan zonder meer op de Green Club Card. De pure en diepe smaak van de kwalitatieve super premium ingrediënten was top en matchte perfect met de zuivere smaak van de rundstartaar !

• Smoked Oyster – Seaweed – Coffee – Cumin
  BB : Sencha Cooler
• Tomato – Burrata – Terragon
  BB : Autumn in Antwerp
• Cauliflower – Gado Gado – Augurke
  BB : For the love of Peanut
• Coquille – Pumpkin – Togarashi
  BB : Jumping Jack
• Beef Tartare – Gardencress – Pumpernickle
  BB : Smoked Merlot
 

Eind November volgt de tweede editie met de Chef van La Source. Hou zeker de Facebookpagina van Bar Burbure in de gaten, want dit eerste evenement was volledig volzet op minder dan 24 uur. Uitbater Jurgen Lijcops liet ons ook nog weten dat ze vanaf 16/10 starten met een nieuwe kaart boordevol heerlijke herfstcocktails. Binnenkort gaan we proeven en brengen we ook daarvan verslag uit.

Over Compass Box en Blended Whisky

 

Wanneer we het hebben over blended whisky, denk je al zeer snel aan goedkopere en misschien zelfs minder lekkere whisky. Onterecht natuurlijk, want er bestaan echt wel een aantal zeer lekkere en kwalitatieve blends. Als ik dan de vraag zou stellen “Wat is het tegenovergestelde van een blended whisky?” zou ik vast en zeker een aantal keer “Single Malt whisky” als antwoord krijgen. Opnieuw onterecht. Een single malt whisky is een blend van malt whisky’s uit één stokerij. Maar het blijft een blend van meerdere vaten, soms ook van verschillende leeftijden, om een consistente smaak en kwaliteit te behouden. Voor de volledigheid, het tegenovergestelde van een blended whisky is een “single barrel” of “single cask” whisky. Een whisky die zoals de naam het aangeeft slechts uit één vat komt.

De meeste blends zijn een mix van malt whisky, gestookt in de typische grote koperen ‘Pot stills’ die je overal in de Schotse stokerijen ziet staan en graanwhisky die gestookt wordt in ‘continuous stills’ (ook ‘column stills’ of ‘Coffey stills’ genoemd). Malt whisky is iets lichter in alcohol en ruwer in smaak, heeft ook meer textuur en aroma, terwijl graanwhisky eerder neigt in de richting van zuivere alcohol. Door beide soorten te blenden gaan ze elkaar aanvullen en versterken.

Dankzij blended whisky zijn een aantal bedrijven heel groot en heel bekend geworden met als positief gevolg dat de hele wereld whisky leerde kennen. Denk maar aan vb. Johnnie Walker, die zowel goedkope als duurdere blends in het gamma heeft. Zelfs hun Blue Label topproduct, waarvoor je gemakkelijk 200 Euro of meer moet ophoesten, is een blend van enkele zorgvuldig geselecteerde vaten van hoge kwaliteit.

Enkele andere blended whisky’s die misschien een belletje doen rinkelen zijn Monkey Shoulder, een zachte blend van Speyside whisky, of de Big Peat reeks van Douglas Laing, rokerige blends met veel turf gemaakt van verschillende Islay whisky’s.

Compass Box is een whiskyproducent uit Londen die uitsluitend blended whisky samenstelt en in de markt zet. Ze kopen volle vaten bij meerdere producenten in Schotland, maar kopen evengoed zelf lege vaten aan van zeer goede kwaliteit (vb. ex-sherry vaten), die ze dan laten afvullen bij meerdere whiskyproducenten.

Via de invoerder en distributeur van dit merk kreeg ik een uitnodiging om een masterclass bij te wonen, begeleid door producent en oprichter John Glaser. Tijdens deze sessie mochten we een zevental blends proeven, gevolgd door een selectie van cocktails waarin deze verwerkt zaten. Deze masterclass ging door in Bar Burbure te Antwerpen.

We proefden achtereenvolgens : 

• Great King Street Artist’s Blend
• Great King Street Glasgow Blend
• The story of the Spaniard
• Great King Street (2 verschillende limited edition blends)
• Spice Tree
• Peat Monster

Het barteam van Bar Burbure gebruikte drie van deze flessen als basis voor evenveel lekkere cocktails, die heel erg verschillend waren : Een stevige slow sipper, een verfrissende maar tegelijk ook kruidige highball en een fruitige smaakbom. John noemde zelf tijdens zijn betoog de betere cocktailbars “Culinary Bars” omdat ze op hoog niveau werken met smaken en aroma’s. Een mooie definitie. 

 

The Fentanyl : Een variant op de Penicillin met Peat Monster. John vertelde ons dat er in de originele Penicillin van Sam Ross (bartender van Milk & Honey, NY) ook Compass Box whisky zat !
 

The Spice Tree : Een highball-cocktail met Spice Tree, Forest Vermouth, Falernum en Erasmus Bond Dry Ginger.

 

Red Star Island : Compass Box Great King Street Artist Blend, cordial van frambozen, Graham’s Tawny 20y en cold brew van zwarte thee.

Over bartenders en cocktailbars

Dankzij de Gin & Tonic rage zijn er nu veel meer mensen die interesse tonen in lekkere cocktails en er af en toe in een horecazaak eentje bestellen… of sterker nog, er thuis zelf eentje maken. Ik probeer daarbij te helpen door niet alleen lekkere recepten te delen, maar ook verslagen van mijn ervaringen in cocktailbars. Soms krijg ik wel eens de vraag wat nu echt de meerwaarde is om van een cocktail te gaan genieten in een horecazaak of in een echte cocktailbar… als je dat evengoed ook thuis kan doen. Uiteraard gaat het dan om vakmanschap. Een professionele bartender zal met veel vakkennis trachten om elke keer opnieuw een zo perfect mogelijke cocktail af te leveren. En liefst met een consistente kwaliteit. Als je 3x dezelfde cocktail besteld in een cocktailbar moet die eigenlijk ook 3x exact hetzelfde smaken. Zelfs tijdens een drukker moment.

Soms verwijs ik in mijn artikels naar wat ik noem “top” cocktailbars, bars die er voor mij overduidelijk bovenuit steken in kwaliteit. Waarin zit dat verschil dan nog met andere bars? Onlangs besloot ik om, na een avond presentaties te geven voor ondernemers, toch nog even langs Antwerpen te rijden om enkele cocktails te proeven van een “guest-bartender” uit een zeer bekende Amerikaanse cocktailbar. De klok was al middernacht voorbij toen ik een gesprek over dit onderwerp had met bartender Stef Michiels (hoofd-barman van Bar Burbure, occasioneel ook wel eens terug te vinden achter de bar op de boot van Gert Verhulst).

Ik proefde een cocktail, gemaakt door Gregory Buda van The Dead Rabbit NYC en het antwoord werd helemaal duidelijk. Je kan een cocktail proeven in een doorsnee brasserie en die kan best prima zijn. Proef dezelfde cocktail, gemaakt door een top-bartender en het verschil is duidelijk merkbaar. De balans tussen de verschillende smaken (zoet, zuur en bitter) zal in dat geval absoluut perfect zijn. Niet gewoon “correct” of “goed”, maar echt perfect. Het vakmanschap van zo’n bartender vergt uiteraard heel wat ervaring, maar door te proeven en bij te sturen tijdens de bereiding zorgen ze ervoor dat die balans echt elke keer knal erop zit. De “Whisky Smash a la Terrington” met Maker’s Mark, tinctuur van dragon, citroensorbet en munt was zeer verfrissend en had die 100% perfecte balans die ikzelf als hobby-barman thuis wellicht zelden kan bereiken.

Een doorsnee horecazaak of cocktailbar zal zich vaak beperken tot klassieke cocktails, klaargemaakt met budgetvriendelijke spirits. Je zal er cocktails terugvinden met bekende namen zoals de Negroni, Cosmopolitan, Piña Colada, Mojito en Old Fashioned. Uiteraard is hier absoluut niets mis mee en wanneer de gekozen cocktails ook nog passen bij de sfeer van de bar kan je daar zeker een hele fijne avond beleven. In de betere cocktailbars leggen ze de lat bewust een flink stuk hoger en gaan bartenders eindeloos variëren op die klassieke recepten. Ze laten zich hooguit inspireren door die originele recepten om dan verder te experimenteren met vaak duurdere en zeer smaakvolle merken van spirits, maar ook met huisgemaakte siropen, sappen, bitters, cordials en tincturen. Ik noem deze bartenders niet voor niets “liquid chefs”. Het lijkt op koken op hoog niveau, zoals ze doen in een sterrenrestaurant, maar dan met vloeibare ingrediënten.

Vakmanschap zit ook in durven. Durven ongewone combinaties uitproberen en durven de klant uitdagen om ook eens iets nieuws of ongewoons te proberen. Ik was onder de indruk van de “Black Whisper”, een creatie van Stef als variatie op een Bramble (=klassiek recept met gin, braambeslikeur en limoen). Deze cocktail was gemaakt met Maker’s Mark, huisgemaakte braambessenlikeur en Dom Bénédictine, waardoor je een combinatie krijgt van zoet en kruidig. Dat is een duo dat je eigenlijk minder vaak tegenkomt in cocktails en waar je na de eerste slok over gaat nadenken. Want het werkt en het is verdomd lekker. Gedurfde cocktails zal je zelden terugvinden in gewone horecazaken, maar zijn vaak het staalkaartje van de betere cocktailbar. Hiermee bewijzen ze immers hun expertise en gedegen vakkennis.

Te vaak kreeg ik in brasseries of pop-up cocktailbars drankjes die echt veel te zoet, veel te bitter of veel te zuur waren (eentje van twee jaar geleden herinner ik me nog zeer levendig en dat was zelfs in een volwaardige cocktailbar). Dat is zonde, want door gewoon de exacte hoeveelheden van het recept te respecteren kom je steeds tot eenzelfde resultaat wat normaal gezien nooit “te” is. Ik ben dus zeker ook geen fan van “free pouring”, maar zie liever netjes afgemeten spirits in de shaker of mengbeker terecht komen. Hetzelfde voor Gin & Tonics (of zelfs Negroni’s) waar bijna een hele plantenbak aan garnituur in steekt. Garnituur is garnituur en mag de smaak of het aroma niet compleet omver blazen. Een reeds aanwezig aroma lichtjes in de verf zetten is meer dan voldoende.

Mijn presentaties eerder die avond gingen over netwerken. Relaties bouwen met andere ondernemers om op die manier een positief resultaat te bereiken voor je bedrijf. Vlak voor ik naar huis vertrok kwamen we toevallig te weten dat de bartender waar ik het voorbije jaar al zoveel gesprekken mee had over de kunst van het cocktails bereiden… familie is van een vroegere zakenpartner. It’s a small world after all… Cheers!

150 Bars you need to visit before you die

Omdat ikzelf bezet was werd de wederhelft opgevorderd om de persvoorstelling van het nieuwe boek van Jurgen Lijcops “150 bars you need to visit before you die” bij te wonen. Er stonden Champagne en kaviaar op het programma, dus veel overtuigingskracht was er niet echt nodig.

Dé ultieme cocktailbar (be)zoeken in een metropool is vaak een uitdaging. In ‘150 bars you need to visit before you die’ neemt Jurgen Lijcops je mee op een reis rond de wereld. Van Hong Kong tot New York en Berlijn. Unieke, verrassende en moeilijk te vinden cocktailbars. Per locatie kom je te weten waarom je de bar moet bezoeken, wat er speciaal aan is en of ze je een memorabele signature drink voorschotelen.

Laat je meenemen op een wereldreis langs de beste bars ter wereld. Van de VS over Europe tot Noord-Afrika, Azië, helemaal tot in Australië. Maar ook België is goed vertegenwoordigd met 2 Antwerpse, 2 Gentse en 1 Brusselse cocktailbar.

 Ontdek de geschiedenis van elke bar, leer hoe je een cocktailmenu samenstelt en laat je onderdompelen in de unieke atmosfeer van elk adres of drink thuis je zelf gecreëerde, favoriete cocktail met de 18 signature cocktails in het boek. Zeker voldoende inspiratie om ook thuis weer aan de slag te gaan!

Dat ik het event moest missen vond ik zelf achteraf toch heel erg jammer. De wederhelft en dochter waren onder de indruk van de proeverij van Imperial Heritage kaviaar. Ook de kans om Piper Heidsieck Rare te proeven liet Tineke niet aan zich voorbij gaan.

Gabriele Manfredi te gast in Antwerpen

Gabriele Manfredi is de hoofdbarman van Oriole, een bekende cocktailbar in Londen. Vorige week was hij te gast in Antwerpen en bracht drie van zijn eigen creaties mee. Voor deze ‘guestbartending’ werd er gewerkt met Beluga vodka als basis voor alle cocktails op de menukaart.

Zoals steeds liet ook het plaatselijke barteam zien welke kennis ze in huis hebben door er tevens drie eigen creaties tegenover te plaatsen. Een beproefd concept wat intussen gekend en gesmaakt wordt door een vast publiek van cocktailliefhebbers. We namen plaats aan de bar en aanschouwden de “quatre-mains” van Gabriele en hoofdbarman Stef van Bar Burbure. Gabriele is duidelijk iemand met veel kennis en ervaring op vlak van bartechnieken, Stef blinkt intussen uit in het perfect balanceren van smaken en aroma’s. Door samen te werken tillen ze dan ook hun cocktails een niveau hoger.

Ik vermoed dat het Londense publiek van Oriole heel erg gek is op de zoetere cocktails, want dat was toch wel het eerste wat me opviel tijdens het proeven van de ‘Kiruna’. Cocktails zijn er natuurlijk in alle soorten en smaken, maar de zoetere zijn nu eenmaal niet echt mijn persoonlijke smaak. Toen ik merkte dat voor de volgende cocktail het glas ook een coating kreeg met een mierzoete stroop besloot ik wijselijk om over te schakelen op de eigen creaties van Stef en Jurgen. Dit waren eveneens cocktails met minder voor de hand liggende smaakcombinaties, waar overduidelijk heel wat experimenteerwerk aan vooraf was gegaan om tot de juiste balans te komen.

Eerst kwam de ‘Tea Scream’, een cocktail op basis van cold brew thee. Ik ben absoluut geen thee-liefhebber (Coffee please!), maar ik moet toegeven dat het in deze cocktail echt goed werkt. Naast het glas lag een wolkje van framboos met daarin een pipetje met sojasaus, die met wat nader onderzoek (collega-blogger Bart kan blijkbaar Chinees lezen) eigenlijk een pittige dashi saus bleek te zijn. Een druppeltje van deze saus oplikken van je hand en daarna proeven van het glas gaf het totale belevingseffect.

Vervolgens kwam ‘Tomato Rage’, een moderne en experimentele versie van de Bloody Mary in de vorm van een Martini, die werd voorgesteld als “een vloeibare versie van een Insalata Caprese”. Het glas werd dan ook geserveerd met een klein bolletje mozzarella ernaast met een druppel balsamico. Tegen alle verwachtingen in bleek deze cocktail een perfect aperitief. De huischampagne van Jurgen Lijcops was het magische bindmiddel in deze cocktail, wat alle ingrediënten naadloos in elkaar deed passen.

We eindigden de avond met ‘The Noble Mule’ een moderne interpretatie van de Moscow Mule, waarin gegrilde ananas een belangrijke rol speelde.

Zoals we tijdens een eerder bezoek konden vaststellen worden de beste creaties van deze events meestal nog verder doorontwikkeld om dan terecht te komen op het volgende cocktailmenu. Voor mij mag daar de ‘Tomato Rage’ zeker bij zijn. Ook deze keer was het toch weer best opvallend hoe het eigen barteam voortdurend bezig is met het bedenken van smaakcombinaties die ongelofelijk goed werken. Wanneer je werkt met ingrediënten voor cocktails is het steeds de bedoeling dat 1+1 gelijk is aan 3. Het combineren van de juiste ingrediënten in de exacte hoeveelheden moet zorgen voor een nieuwe onverwachte smaakervaring. Ik kan alleen maar concluderen dat ze daar ook deze keer opnieuw in geslaagd zijn.

Voor de volledigheid geef ik nog even de cocktailkaart mee :

Oriole Bar

• Chengdu : Beluga Vodka – Martini Bitter Sishuan infusion – Gentiane Wine
• Roman Holidays : Beluga Vodka – London Dry Gin – Italicus – Cedroncello – Lemons
• Kiruna : Beluga Vodka – Honey Bread Aquavit – Mulberry leaves Cider – Cloudberry Gem - Lemons

Bar Burbure 

• The Noble Mule : Beluga Vodka infused with grilled fresh pineapple – Forest vermouth White – Plantation Rum Pineapple – Lime – EB. Dry Ginger Beer
• Tomato Rage : Beluga Vodka – clear tomato water – cordial of basil – Sherry Manzanilla – homemade perfumes
• Tea Scream : A fruity drink based on raspberries – cold brew infusion of Earl Grey tea – Dark chocolate and Soy sauce.

Met dank aan Jurgen, Stef, Jasper, Jonathan, Jochim en uiteraard ook gastbarman Gabriele voor de schitterende ontvangst. Soms vraag ik me trouwens wel eens af hoe Stef hier ooit is binnengeraakt aangezien zijn naam niet begint met een ‘J’ ;-)

Lekkere zomerse cocktails bij Bar Burbure

Als cocktailblogger ben je dagelijks bezig met cocktailrecepten uitproberen en proeven. Heel veel proeven. Je ontdekt de kleinste verschillen en nuances in een recept door vb. een ander merk, een andere botteling of een aangepaste hoeveelheid van dezelfde spirit te gebruiken. Het smakenpallet van een gepassioneerde cocktail- of spiritsblogger is hierdoor uiteraard ook net iets meer geoefend en ontwikkeld dan bij de doorsnee consument. Dit is dan ook de voornaamste reden waarom bloggers regelmatig gevraagd worden als jurylid voor cocktailwedstrijden of om een nieuwe cocktailkaart te komen proeven in een cocktailbar.

Jurgen Lijcops van Bar Burbure was één van de eerste cocktailbar-uitbaters die actief beroep deed (en nog steeds doet) op bloggers om de kwaliteit en creativiteit van zijn cocktails te testen. Hij eist steeds een eerlijke en objectieve mening tijdens het proeven en stelt elke opmerking bijzonder op prijs. Het is dan ook telkens weer een verrassing om te zien, te ruiken en proeven wat hij samen met zijn kompaan Stef heeft bedacht. Ik heb het al eerder gezegd, maar ik vraag me soms wel eens af hoeveel liters sterke dranken er verbruikt worden om tot zulke hoogstaande en kwalitatieve resultaten te komen.

De echte “super premium” cocktails die we kennen van de Green Club Card zijn voorbehouden voor de winterperiode. Op een zomers terras willen we graag genieten van verfrissende zomercocktails met misschien gemiddeld gezien ook wel ietsje minder alcohol. Op de Mexicaanse feestdag ‘Cinco de Mayo’ namen we plaats op het zonovergoten terras op het Antwerpse Zuid voor een lekkere ‘Margarita de la botella’ en lieten ons daarnaast opnieuw verrassen met de nieuwigheden van de zomerkaart.

De foodbloggende wederhelft hield het naast de Margarita Bob-gewijs op enkele lekker verfrissende mocktails zoals de ‘Mountain High’ en de zeer verrassende ‘Summer in Japan’ met matcha. De ‘Green Corps Reviver’ is en blijft haar favoriete mocktail, op basis van het sap van groene asperges. De ‘Mountain High’ is wel een topper voor de zomermaanden: fris, licht en bitterzuur door de pompelmoes.

Aan mijn kant van de tafel werd gestart met heerlijke verfrissende cocktails zoals de ‘Mojito vs Daiquiri’, de ‘Japanese Matcha Martini’ en de ‘Fineo Apple’. Deze laatste is een echte smaakbom waar enorm veel smaken en aroma’s naar boven komen. Ik kreeg ook een gloednieuwe creatie te proeven die nog geen naam had gekregen, waarin onder meer geklarifieerd meloensap werd gebruikt. Een fruitsmaak die je niet zo dadelijk verwacht in een cocktail, maar ook weer heerlijk zomers en verfrissend.

Daarna was het tijd voor de slow-sippers. “Misses Cane & Mister Merlot” was niet alleen heerlijk om te proeven maar ook een echte streling voor het oog. Beslist één van de mooiste cocktails die ik al voor de lens kreeg. Daarna kwam ‘9PM at the beach’, een Rum Old Fashioned met passievrucht en vermout. Om te eindigen genoot ik op mijn gemak van ‘The Fentanyl’, een zeer geslaagde variatie op één van mijn lievelingscocktails, de Pennicillin. Laphroaig Quarter Cask vormt de basis voor deze cocktail, aangevuld met verse gember en bio-honing. Deze mag voor mijn part voor eeuwig en altijd op de kaart blijven staan !

De nieuwe creaties op de kaart zijn duidelijk in moeilijkheidsgraad opnieuw een trapje hoger dan vorige kaart. Enkele creaties zijn ontstaan tijdens de guestbartending-events van de laatste maanden. De komst van zo’n top-bartender motiveert ook telkens Jurgen en Stef om het allerbeste van zichzelf te weerspiegelen in het glas. Als ik de groei en de kwaliteit zie van deze kaart ben ik al heel erg nieuwsgierig naar de super-premiums van volgend winterseizoen...

Een welgemeende "dankjewel" aan Jurgen, Stef, Jasper, Jonathan en de rest van het team !

Remy Savage (The Artesian) te gast bij Bar Burbure

Elke cocktailbar heeft zijn eigen missie, visie, motivatie en ambitie. Elke cocktailbar verdient respect voor zijn keuze. Ik vind het persoonlijk schitterend dat er ook cocktailbars zijn die zich heel specifiek richten op de shoppers in de winkelstraat (vb. Bruut in Hasselt) of de bezoekers van een wijnbar (vb. SOHO in Antwerpen). Ik vind het eveneens schitterend dat elke cocktailbar ook door zijn inrichting en atmosfeer mikt op een verschillend publiek. Ik kan me heel goed voorstellen dat vb. SIPS en The Dirty Rabbit niet echt op hetzelfde publiek mikken, ook al liggen ze op slechts enkele minuten stappen van elkaar.

De ambities van Jurgen Lijcops en zijn Bar Burbure zijn zeer duidelijk. Deze bar wil tot de top behoren en niet alleen binnen ons land. Om zijn bar en zijn waanzinnig lekkere drankjes bekend te maken nodigt hij elke maand een gast-bartender uit om een avondje cocktails te komen shaken. Die gast-bartenders zijn stuk voor stuk afkomstig van cocktailbars uit de beruchte The Worlds 50 Best Bars lijst.

Nadat we eerder bartenders aan het werk konden zien van Connaught Bar, The American Bar at The Savoy en Colebrook Row 69 was het deze keer de beurt aan een ander icoon : The Artesian. Deze cocktailbar maakt deel uit van The Langham London en werd vroeger al bekroond tot “World’s Best Bar”.

De hoofd-bartender van The Artesian is Remy Savage, door de internationale barwereld aanzien als één van de allerbeste bartenders ter wereld. Nadat hij eerst Little Red Door in Parijs op de wereldkaart plaatste (Nr.11 op de 50 Best Bars in 2017) maakte hij de overstap naar Engeland om zich te ontfermen over The Artesian.

Terug naar zijn guestshift bij Bar Burbure. Zoals gebruikelijk brengt de gast een drietal recepten mee en zet Bar Burbure daar ook drie eigen creaties tegenover. Ik kan gerust stellen dat dit alweer een onvergetelijke avond was. In het gezelschap van collega-cocktailbloggers Yannick en Bart proefde ik de creaties van beide bars.

The Artesian

- Espresso Martini : ik heb al vaak Espresso Martini’s geproefd en keer op keer zijn die “net erover”. Iets teveel koffie, iets te weinig cocktail. Dit was de allereerste Espresso Martini die echt knal erop zat. Perfect in balans. Nadat ik alle cocktails geproefd had heb ik deze cocktail zelfs opnieuw besteld om rustig van te genieten.
- Bee’s Knees : de bekende Gin Sour-cocktail met honingsiroop. Remy selecteerde hiervoor een honing die iets minder zoet is, maar ook wat kruidiger. Zeer lekker.
- Mizuwari : een Japanse Old Fashioned-achtige highball cocktail, die me eigenlijk ook wel een beetje deed terugdenken aan wat ik bij de start van dit millennium in Schotland heb gezien. Op de bar stonden destijds grote pitchers met bronwater, waarmee dames hun whisky aanlengden tot het glas bijna vol was. Deze “watered down” whisky was destijds redelijk populair. Voor deze highball koos Remy voor een hele bijzondere benadering. Een blend van drie soorten mineraalwater werd gedistilleerd tot hij alleen nog de mineralen overhield, die hij dan in een siroop verwerkte. “It tasts like licking a stone and you can drink it for breakfast” was zijn hilarische beschrijving.

Bar Burbure

- Aladin’s Treasure : Voor mij was deze smaakbom de topper van deze editie. Een perfect huwelijk tussen Bombay Sapphire Gin, Lillet, Punt e Mes, limoensap, Lychee-cordial en salie. Deze cocktail werd geserveerd met een snoephostie voor het zoet/zure effect. Mooie demonstratie van het vakmanschap van dit team !
- From East till dawn : een Gin-cooler op basis van een puree van zoete pepers. Heel lekker, zeer mooie smaakervaring, maar mocht naar mijn persoonlijke smaak toch net iets sterker zijn. Ik herhaal wel met veel overtuiging de voorspelling dat we deze zomer heel wat highball cocktails (coolers, cobblers, rickeys, … ) zullen zien op de terrasjes.
- Nor Fruity nor Veggie : een Margarita-achtige sour-cocktail op basis van rabarber. Het zoet/zure aspect van de rabarber doet me vermoeden dat dit geen eenvoudig recept was om op punt te stellen. Heel lekker en volgens mij ook helemaal de smaak van mijn foodbloggende wederhelft.

Een “stiff upper lip” heeft Remy voorlopig nog niet gekregen in Engeland. Hij blijft de hartelijke en goedlachse schavuit die zich achter de bar onwaarschijnlijk lijkt te amuseren. Hij was ook telkens heel erg nieuwsgierig wat de gasten vonden van zijn drankjes en als ze niet echt zeker waren van hun bestelling kwam er steeds “Just try it, if you don’t like it give it back and I will drink it”. Heerlijk toch ?

Als bartender de overstap maken van Parijs naar Londen leek me toch ook niet zo vanzelfsprekend. Ik vroeg Remy hoe hij die verhuis ervaren heeft. Het antwoord was alweer heel erg nuchter “It actually went very smooth because the first few months I could live in the 5-star hotel”. Toptalent moet je uiteraard stevig in de watten leggen ;-)  

Met dank aan Jurgen, Remy, Stef, Jasper en Jochim voor alweer een schitterende avond.

Martin Hudák van 'The American Bar at The Savoy' te gast bij Bar Burbure

Sinds mijn trip naar Parijs ben ik niet meer zo’n onvoorwaardelijke fan van de ‘World’s 50 Best Bars', maar wanneer de Nr.1 uit die lijst naar Antwerpen komt om er cocktails te maken met de voortreffelijke Bacardi Facundo rums… kan ik die kans natuurlijk niet laten liggen.

Martin Hudák is senior bartender bij “The American Bar at The Savoy” in Londen. Donderdagavond kwam hij ons verwennen met lekkere cocktails bij Bar Burbure. Voor deze gelegenheid was er een kaart met vier cocktails van Martin, naast drie eigen creaties van het Bar Burbure team. Het proeven was zeker geen straf want dit waren stuk voor stuk cocktails waar geen uren, maar meer dan waarschijnlijk vele dagen aan werden gespendeerd voor de creatie.

Martin staat ervoor bekend dat hij graag werkt met (cold brew) koffie als ingrediënt en dat was ook deze keer te merken. Persoonlijk vind ik dat best een stevige opgave, want je wil uiteraard niet dat elke cocktail smaakt als een Espresso Martini. Zijn cocktails waren mooi in balans, vrij stevig en vooral heel puur. Zelfs de versiering werd bewust zeer sober gehouden. Mijn favoriet van Martin’s kant van het menu was zonder enige twijfel de Savoy Daisy, fris en fruitig en de smaken vloeiden mooi in elkaar.

De grootste verrassing was wellicht toch de andere kant van de kaart. De eigen creaties van het Antwerpse team waren verbluffend lekker. De uitschieter was hier de Fine(o) Apple, een explosie van appel in je mond. Ook Martin had een appel-gebaseerde cocktail, maar die zat zeker niet op dit zeldzaam hoge niveau.

Ik vond het niet echt eenvoudig om dit artikel te schrijven, want laat vooral zeer duidelijk zijn dat  Martin Hudak een vakman is die cocktails serveert met enorm veel vakkennis en techniek. Er zijn weinig bartenders die cocktails kunnen serveren van deze kwaliteit, aan een hoge snelheid en in een propvolle bar. Hij doet het dan ook nog eens met heel veel stijl en is met zijn smetteloze kraakwitte vest een toonbeeld van gedistingeerde Engelse elegantie.

Smaak is uiteraard iets heel persoonlijks en de cocktails van Martin waren absoluut zalig lekker. Omdat ik voorzichtig wou zijn met mijn conclusie heb ik ook subtiel gepolst naar de meningen van de mensen die links en rechts naast mij zaten, stuk voor stuk liefhebbers die regelmatig cocktailbars bezoeken en die ook vaak cocktails proeven. Zowel voor hen als voor mezelf zaten de cocktails van het Bar Burbure team toch net een trapje hoger dan die van The Savoy. Rekening houdend met het feit dat de cocktails en de omkadering van The Savoy gezorgd hebben voor de zeer gegeerde eerste plaats op de lijst, kan ik alleen maar hopen en vermoeden dat er voor Bar Burbure ook nog een mooie toekomst is weggelegd.

Alleszins, Martin, Jurgen, Jasper, Stef en de rest van het team, heel erg bedankt voor alweer een schitterende avond en een mooie ervaring !

Tasting The Balvenie + Kaasaffineurs Van Tricht

The Balvenie is eigenlijk al vele jaren mijn favoriete Schotse whisky. Waarom is moeilijk uit te leggen, maar mijn persoonlijke favoriete smaak gaat toch steeds in de richting van Dufftown, het hart van Speyside waar tamelijk zachte whisky wordt gemaakt. Dit in tegenstelling tot vb. Islay, waar voornamelijk zware turfhoudende whisky wordt gestookt. Toen ik vorig jaar in oktober de selectie mocht maken voor de abonnees van Savourist heb ik ook de DoubleWood 17y geselecteerd omdat ik die ook echt ideaal vind voor een tasting. Het is een fles die de meeste mensen waarschijnlijk niet snel kopen voor thuis, maar het verschil met de 12 jaar oude variant is opmerkelijk. Mijn persoonlijke favorieten om gewoon ’s avonds eens een lekker glas te drinken zijn de DoubleWood 12y en de Caribbean Cask. 

Maandagavond reed ik dus nog eens richting Antwerpen, waar gastheer Jurgen Lijcops en Brand Manager François Coens ons meenamen in het verhaal van The Balvenie tijdens een schitterende proeverij in een volgeboekte Bar Burbure.

In de zomer van 2002 stond ik voor de poort van The Balvenie die toen helaas gesloten was, maar ook vandaag geraak je er niet zomaar binnen. Er zijn slechts twee rondleidingen per dag en die zijn reeds maanden vooraf volgeboekt. Als troost kan je wel een paar honderd meter verderop de stokerij van Glenfiddich bezoeken (van dezelfde eigenaar), waar de hele dag door meerdere rondleidingen tegelijk bezig zijn.

The Balvenie heeft eigenlijk twee soorten whisky : Single Barrels die een standaard rijping kregen op eiken ex-bourbon vaten en DoubleWoods, die na de eerste rijping nog een extra narijping kregen op een ander vat om extra smaken en aroma’s toe te voegen. Beide soorten kwamen ruim aan bod tijdens deze tasting.

Achtereenvolgens proefden we :

• The Balvenie Single Barrel 12y
• The Balvenie DoubleWood 12y (narijping in sherryvat)
• The Balvenie Caribbean Cask 14y (narijping in rumvat)
• The Balvenie DoubleWood 17y (narijping in sherryvat)
• The Balvenie Portwood 21y (narijping in portovat)
• The Balvenie Single Barrel 25y
• The Balvenie Single Barrel 30y

Bij de eerste vier whisky’s werd telkens ook een aangepaste kaas geserveerd door Kaasaffineurs Van Tricht, een bekende naam in Antwerpen maar zeker ook bekend van de kaasplankjes op de menukaarten van de betere restaurants. Bij de Portwood kregen we vervolgens nog twee meer ‘lopende’ kazen die er ook echt perfect bij pasten. De twee laatste Single Barrel whisky’s werden zonder kaas geserveerd, omdat deze toch wel van een dusdanig hoge kwaliteit waren dat we ze absoluut zo puur mogelijk moesten degusteren.

Kaasaffineurs Van Tricht is geen kaasmaker, maar ze kopen hun kazen wel zo vers mogelijk om ze dan zelf te rijpen in hun 8 afzonderlijke rijpingscellen in de vroegere stadsbrouwerij van De Koninck. De kazen worden ingedeeld volgens hun rijpingsvoorwaarden, zodat elke cel volledig kan afgesteld worden op het type kaas. Hierdoor krijgt elke kaas de specifieke zorg en rijping die hij nodig heeft.
Alweer een schitterende proeverij en een fijne avond met gelijkgezinde spirit-liefhebbers. Het niveau van deze tasting was alweer zeer hoog en we hebben er ontzettend van genoten. 

Michter's Whiskey Tasting + The Butcher's Store

Vorige maandag reden we naar Antwerpen voor een tasting van één van mijn favoriete Bourbon-merken : Michter’s. Bar Burbure had een zeer mooi event opgezet, waar een tasting van een tiental bourbon en rye whiskey’s werd begeleid door rundsvlees van een uitzonderlijke kwaliteit, geserveerd door Luc De Laet van The Butcher’s Store. Voor mij persoonlijk absoluut een Top 3 slager voor ons land, naast Dierendonck en Rondou. De whiskey’s werden voorgesteld door Michter’s Brand Ambassador Matthew Rooney. Het werd een boeiende en vooral lekkere avond in het gezelschap van journalisten, bloggers, bartenders en whiskyliefhebbers.

Op de kaart :

 

• Michter’s US 1 Kentucky Straight Bourbon 45,7°
• Michter’s US 1 Sour Mash 43°
• Michter’s US 1 Kentucky Straight Rye 42,4°
• Michter’s US 1 American Whiskey 41,7°
• Michter’s US 1 Toasted Barrel Finish Bourbon 45,7°
• Michter’s 10 year Kentucky Straight Bourbon 47,2°
• Michter’s US 1 Barrel Strenght Kentucky Straight Rye 53,9°
• Michter’s US 1 Toasted Barrel Finish Kentucky Straight Rye 54,4°

Extra buiten de kaart :

• Welcome Cocktail : Cobbler op basis van Michter’s Whiskey
• Old Fashioned op basis van Michter’s Whiskey
• Michter’s 10 year Single Barrel Rye
• Michter’s Barrel Strenght Bourbon (Kentucky Only Release) – Deze uitzonderlijke whiskey was nooit eerder te proeven buiten Kentucky !

Telkens na twee of drie proefglazen kregen we ook een uitzonderlijk stukje rundsvlees te proeven :

• Holstein (Duitsland)
• Simenthal (Oostenrijk)
• Rubia Galega (Spanje)
• Kobe nr.10 Wagyu picanha (Japan)

Zoals de meeste foodies wel weten is Kobe Wagyu zowat het allerbeste wat er bestaat in rundsvlees. Ik proefde al eerder Europese Wagyu en eerlijk gezegd vond ik een Ierse of Schotse Black Angus toch altijd stukken beter. Deze Japanse Kobe nr.10 Wagyu is evenwel van een totaal andere categorie. Dit vlees smelt letterlijk weg op je tong. De smaak is fenomenaal, maar wel heel erg “mollig” zoals Luc De Laet het zelf zegt. Alleszins voor mij toch ook iets te vet om er een volledige steak van te eten, maar echt heerlijk om er op deze manier enkele sneetjes van te degusteren bij een glas whiskey.

Alweer een echt topevent waarmee Jurgen zijn kosmopolitische bar toch echt wel een trapje hoger plaatst. Ook de volgende maanden volgen er nog een aantal events die echt de moeite zijn zoals een whiskytasting van The Balvenie in combinatie met kazen van Kaasaffineurs Van Tricht, er staan ook meerdere guest bartendings op de kalender met onder meer deze Londense toppers : Vincenzo Pagliara van Connaught Bar (World’s Best Bar Nr.4) en Martin Hudak van The American Bar van The Savoy (World’s Best Bar Nr.1). Alle events worden steeds aangekondigd via de Facebook pagina van Bar Burbure. 

Stijlvolle geschenktips : Forest samplebox bij Bar Burbure

Als de foodbloggende wederhelft een weekendje Antwerpen wil om een artikel te schrijven over “Winter in Antwerpen” en Jurgen Lijcops van Bar Burbure maakt ons waterachtig met foto’s van nieuwe wintercocktails, dan is het tijd om nog eens inspiratie op te doen. Met dank aan alle medewerkers van Bar Burbure en The Glorious voor de zeer warme ontvangst. Niet alleen wij hebben heel erg genoten van dit weekend, ook onze dochter heeft enkele onvergetelijke momenten meegemaakt waarover ze zelfs op school heeft mogen vertellen. Het volledige verslag van de kerstmarkt met het reuzenrad, het uitgebreide aperitief bij Bar Barbure en het heerlijke diner met overnachting bij The Glorious lees je op onze zusterblog Tineke’s Cucina, maar ik kan het natuurlijk niet laten om het ook even te hebben over alweer een onvergetelijke avond met zalige cocktails.

Deze keer proefden we enkele cocktails van de Green Club Card, maar ook enkele gloednieuwe wintercocktails. Zoals ik vermeldde na ons vorige bezoek is de Green Club Card een cocktail-pairing menu voor echte cocktailliefhebbers. Deze cocktails op basis van exclusieve spirits zijn veel meer dan zomaar een lekker aperitief of digestief, elke cocktail op deze kaart is een echte beleving, een prikkeling voor alle zintuigen.

Bij sommige combinaties merk je zeer duidelijk de culinaire achtergrond van Jurgen, die een verleden heeft als top-sommelier in de betere restaurants. In die functie moest hij natuurlijk ook voortdurend de juiste wijnen combineren met de juiste gerechten. Dat merk je dan ook op de Green Club Card, waar soms echt verrassende combinaties gemaakt worden. Probeer vb. “Sir David”, een Manhattan op basis van Balvenie 25y Single Barrel, Forest vermout, rye whiskey en maraschino likeur. Dit glas komt in combinatie met een bordje tonijnsneetjes met een dressing van dashi en vers geraspte sinaasappelzeste. Een combinatie waar ik zelf nooit zou opkomen, maar ongelofelijk lekker. Het hapje geeft een extra duwtje aan de cocktail, de cocktail vervolmaakt het hapje.

Ook deze keer ging de avond in crescendo. We zijn gestart met een “Bisquet Old Fashioned by Eximo” van de nieuwe Facundo winterkaart, die volgens mijn persoonlijke smaak echt “knal erop” zat. Een zalige Rum Old Fashioned met Bacardi Facundo Eximo 10y, die ook visueel heel erg mooi was met een groot blok helder ijs met het logo van Bar Burbure. Daarna kozen we resoluut voor de Green Club Card met cocktails op basis van exclusieve spirits zoals Michter’s Bourbon 10y als basis voor een “Truffle Old Fashioned”, met een toastje met geschaafde truffel en enkele druppels van een 75 jaar oude balsamico. Een echte smaakbom. Zeer lekkere cocktail, maar als echte Old Fashioned liefhebber vond ik de Facundo-versie eigenlijk net een tikkeltje beter. Die mag wat mij betreft gerust op de kaart blijven !

Aan de overzijde van de tafel verschenen enkele cocktails die ook perfect in de smaak vielen bij mijn wederhelft. Haar voorkeur voor de iets zuurdere cocktails werd perfect gekoppeld aan onder meer een “Hemingway Neo Daiquiri” (met Facundo Neo) en een “Margarita de la Botella”, geserveerd in een origineel Patròn-flesje.

We eindigden ons bezoek met een echte climax, de “Sazerac from outer space” op basis van Remy Martin Centaure de Diamant, geserveerd met Impérial Heritage Oscietra kaviaar. Ben je een echte cocktailliefhebber en wil je slechts één drankje bestellen om echt intens van te genieten, dit is ‘m. Door deze zeer exclusieve spirit kost deze cocktail uiteraard wel wat meer, maar dit is waanzinnig lekker !

Voor onder de kerstboom heeft Jurgen mooie geschenkdoosjes klaargemaakt met tubes van zijn verschillende Forest spirits. Ideaal om alles eens rustig te kunnen proeven en daarna de flessen aan te schaffen die je het best bevallen. Deze giftbox is verkrijgbaar bij Bar Burbure, op de hoek van de Burburestraat en de Vlaamse Kaai op het Antwerpse Zuid. Het perfecte excuus want terwijl je dit kadootje gaat aanschaffen, kan je ineens ook van een heerlijke cocktail genieten !