V Modern Italian - New hot spot in Antwerp

Whenever I'm in Italy, I'm always amazed by the large variety of bars and restaurants. It is surprising to see even the smallest places offering an excellent range of perfectly mixed cocktails. Some venues that look like simple coffee places during the day turn into lively cocktail bars at night.

I was excited when I got invited to the opening of 'V Modern Italian' in Antwerp. I had heard of places like this in big European cities before. The owners had already started a pizza place in Antwerp earlier (V Pizza Antwerp Tower). Now, they were ready for more: great pizzas, but also entrees, salads and plates of pasta, and yummy cocktails in a stylish setting. Sadly, I wasn't able to attend the grand opening. But, I was lucky enough to get a new invite a few weeks later, after a good chat with a friend at the agency that organised the opening. 

The food was great. I especially enjoyed the starter and the pizza tartuffo. But, for detailed food insights, I'll let my food-blogging wife handle that. As for drinks, I tried their ‘special’: “Limoncello Pineapple Smash” (Vodka, Limoncello, pineapple juice, a splash of lemon and Sprite, garnished with a sprig of thyme and a dehydrated pineapple wedge). It was a bit too sweet for my liking at first, but some extra stirring had a positive result.  

My wife loved her non-alcoholic version of the “Viola” (Normally mixed with Tequila, lime juice, violet extract and edible glitter. Served with Violet flowers).
After dinner, I asked the waitress for a drink recommendation instead of dessert. From the extended menu of signature and classic cocktails, she suggested the Negroni, and it was spot on. Upon request, the bartender stirred the drink right in front of me. 

One more thing: don't judge the place by its outside appearance. From the street, it looks like a pretty narrow building. But once inside, you’ll notice it's double in size. They had two buildings combined into one large place. The bar is absolutely spectacular, the open kitchen has nothing to hide and DJs play the right music to set the mood. Since they only opened this month, they are still slightly harder to find on social media, which will of course resolve in the next months. I love the concept, the vibe is very cosmopolitan. This restaurant could be in Rome or even New York. 

Address
V Modern Italian, Schuttershofstraat 49, 2000 Antwerpen

Disclaimer: All pictures and texts are copyrighted by Geert Conard and Esito Consulting unless stated otherwise in the article. While some items might have been gifted by the producer or distributor, these are in no way paid promotions or recommendations.

Bourbon, Rye and Tacos in Bruges

Was I interested in joining the boss of Brown-Forman Belgium (the company that owns brands like Woodford Reserve and Jack Daniel’s) for some drinks and bites in Bruges? You bet I was. 

This weekend I jumped on the train to the other side of the country to visit Bar Ran (cocktailbar) and MAS (restaurant), both owned by Ran Van Ongevalle, member of the well-known ex-Pharmacy family from Knokke. 

For this special event, Bruno, the chef of Bistro Bruut took over the MAS-kitchen for a delicious range of tacos. Ran and his wife Janah, both behind the bar, mixed up delicious drinks based on Woodford Reserve whiskey. 

But first things first. Together with my blogger-buddy Mickael - The Campfire Dram - we met up with the Brown-Forman team at Bar Ran for a quick aperitif. We decided to order several Woodford-based cocktails from the menu, so we could share sips and taste all of them. 

• Vieux Carré (Woodford Rye, Remy Martin Cognac, Martini Rubino, Benedictine, bitters)
• Heartbreaker (Woodford Rye, Martini Rubino, Lemon, Cherry Soda)
• Blinker (Woodford Rye, Grapefruit juice, pomegranate)
• St. Lawrence (Woodford Bourbon, Maple Syrup, Lemon)

I wonder if the Heartbreaker is linked to Ran’s sister Hannah, who is also known as “Hannah Heartbreaker” in the world of bartending…

After a few great sips, we walked over to MAS. Have you ever seen those long queues outside bars and restaurants in Hollywood movies? Last night this was actually happening at MAS. When the doors opened at 6 pm, people entered the restaurant like a Tsunami-wave. In just a few seconds all seats were taken. Never seen this before in Belgium. 

For this special event, there were three Woodford cocktails on the menu, to accompany the tacos. 

• Woodford Bourbon, Eucalyptus, Lillet, frozen.
• Woodford Rye, Roasted Coconut, Cold Brew Milky Oolong, draft.
• Woodford Bourbon, Jalapeño, Pickle Juice, Ginger-Ale.

But they also had a special range of picklebacks, which we (of course!) also tasted. In case you never had a pickleback, it’s a shot of whiskey together with a shot of brine. In this case, the brines were Jalapeño, red cabbage, lemongrass and chilli or magnolia. Very interesting combinations. 

After this great experience, we returned to Bar Ran, where I discovered one more Woodford drink on the menu… and it was one of my all-time favourites.

• Sazerac (Remy Martin VSOP Cognac, Woodford Rye, Sugar, Bitters, Absinthe)

Big thank you to Brown-Forman Belgium, to Vincent for the invitation and to Mickael for the great company. This “tacover” was a one-time thing, but I’m sure Ran and his team will offer much more of these special nights. Keep an eye on their socials. 

Disclaimer: All pictures and texts are copyrighted by Geert Conard and Esito unless stated otherwise in the article. While some items might have been gifted by the producer or distributor, these are in no way paid promotions or recommendations.

Gault&Millau BeLux 2020

 

De laatste jaren worden niet alleen de betere restaurants bekroond met een quotering in de Gault&Millau gids, ook een lijst met de betere cocktailbars van ons land kan je erin terugvinden. Vandaar dat we opnieuw aanwezig waren tijdens de voorstelling van de Gault&Millau BeLux Restaurantgids 2020. Het evenement ging door maandagnamiddag in de AED Studio’s in Lint.

Onze zusterblog Tineke’s Cucina zal er ongetwijfeld ook nog een artikel aan wijden, maar ik vat alvast enkele punten samen die voor mij persoonlijk het meest opvallend waren :

• De Chef van het jaar kan je dit jaar bijna een Lifetime Achievement Award noemen, want Bert Meewis van Restaurant Slagmolen in Oudsbergen is allesbehalve aan zijn proefstuk toe. Een mooie beloning voor een jarenlange stabiele en correcte klassieke keuken. Hij ontving zijn award uit handen van minister Zuhal Demir.
• Nick Bril was één van de grote winnaars van deze editie. The Jane blijft ver bovenaan op de lijst met 18/20, maar ook de ‘Upper Room Bar’ krijgt voortaan een aparte quotering van 14/20. Daarnaast was de hoogste nieuwkomer dit jaar August met 15/20. Ook deze keuken staat onder toezicht van Nick. Het maakt me vooral nieuwsgierig welke quotering The Jane Table eigenlijk zou verdienen. Naar mijn eigen ervaring ligt de kwaliteit daar nog een stevig stuk hoger dan in The Jane. 
• De Jonge Chef wil ik elk jaar zeker vermelden, deze keer is dat Glenn Verhasselt van Sir Kwinten. 
• Een andere jonge Chef die we zeker in de gaten moeten houden is Timothy Tynes van Atelier Maple. Vorig jaar nieuwkomer met 14/20, dit jaar bevestigd en reeds gestegen met een half punt naar 14,5. 
• In het katern van de ‘Great Cocktail Bars’ werden dit jaar 35 bars opgenomen die je zo kan overschrijven op je perfect haalbare bucket list 😉. De eretitel ‘Cocktailbar van het jaar’ gaat naar Jiggers in Gent, wat uiteraard een gevestigde waarde is in het Belgische barlandschap. 
• Sea Grill van Yves Mattagne behoudt zijn 18/20 in deze editie, ondanks de aangekondigde sluiting en de verhuis van het volledige team naar La villa Lorraine. 

Tijdens de voorstelling waren er zoals steeds heel wat promostandjes voorzien van de betere delicatessen die ons land te bieden heeft. Ik heb getracht de sfeer weer te geven met enkele leuke foto’s.

Omdat we nog steeds in de Old Fashioned Week zitten werd ik natuurlijk aangetrokken door de stand van Moët Hennessy, waar een ‘Peaty Old Square’ cocktail werd gemaakt met Ardbeg 10, Bénédictine, PX Sherry, Averna en chocolade bitters.

De Gault&Millau BeLux 2020 is vanaf deze week te koop in de boekhandel en kost 29 Euro.

Disclaimer : All pictures and texts are copyrighted by Geert Conard and Esito Management & Communications unless stated otherwise in the article. While some items might have been gifted by the producer or distributor, these are in no way paid promotions or recommendations.

Martin's Rentmeesterij : Restaurant Akko en Martin's Bar

 

We doen het niet zo heel vaak, maar het staat wel degelijk vermeld in de omschrijving van deze blog. Af en toe bezoeken we ook restaurants en hotels, waar we dan een recensie over schrijven. Meestal lees je dan meer over het diner op de foodblog van mijn wederhelft, terwijl ik mijn focus leg op de dranken en/of de bar. De bars die behoren bij restaurants of hotels zijn een bijzonder interessant onderwerp. Er is namelijk heel wat verschil in terug te vinden, zelfs binnen eenzelfde hotelgroep. Laat ons vooral niet vergeten dat een aantal van de allerbeste cocktailbars ter wereld ook deel uitmaken van een hotel. Een dikke maand geleden kon ik vaststellen dat in grote Italiaanse steden zowat alle hotels en restaurants (ook brasseries etc.) beschikken over een goedgevulde bar en de nodige kennis om kwalitatieve cocktails te serveren. Vandaag zitten de Belgische brasseries wellicht nog niet op hetzelfde niveau, al verschijnen er ook hier meer en meer klassieke cocktails op de kaart.

Toen we in 2017 Martin’s Red mochten uitproberen, was er in de bar amper sprake van cocktails. Ze stonden zelfs niet eens vermeld op de kaart. Daarom was ik blij verrast dat er in het persbericht van Martin’s Rentmeesterij ook lovend werd gesproken over de hotelbar die onder leiding staat van de van oorsprong Syrische bartender Elias Edlbe. Voor hij naar hier kwam was hij onder meer barmanager bij Propaganda Gin Bar in Beiroet.
Het hotel en het restaurant zijn grotendeels gevestigd in een ruime nieuwbouwvleugel bij de vroegere rentmeesterwoning (13e eeuw), behorende bij de landcommanderij Alden Biesen in Bilzen. Martin’s Bar bevindt zich in het oude gedeelte van het gebouw.

Akko is het restaurant van dit Martin’s Hotel en we werden uitgenodigd om eens te komen proeven van de keuken van “Jong Keukengeweld” Kevin Bonnano, die eerder ook al de keuken van Restaurant Le Cinquieme naar 14/20 in de Gault&Millau bracht.

Helaas bleek een cocktail als aperitief niet mogelijk, omdat de bar nu eenmaal niet naast het restaurant is gevestigd, maar aan een andere zijde van het gebouw. We kregen de keuze tussen een glaasje Pommery Champagne of een lokale schuimwijn. We kozen voor de voortreffelijke Champagne. Wil je toch liever een cocktail als aperitief, reserveer je tafeltje dan best iets later en bezoek vooraf de bar. Dit is perfect mogelijk en je zal het je ook beslist niet beklagen.

Bij het diner koos ik voor aangepaste wijnen. Mijn wederhelft was chauffeur van dienst en het is steeds afwachten wat het restaurant kan aanbieden voor wie bewust geen of minder alcohol drinkt. In het verleden varieerde dat van water of frisdrank tot een arrangement van infusies. Een dikke pluim voor Akko die ook een Bob-arrangement aanbiedt met kleine wijnglaasjes. Je blaast zeker niet positief, maar je kan toch ook van elke wijn eens proeven.

Het diner was trouwens schitterend, maar daarover lees je binnenkort meer op onze zusterblog. Ik zou alleen al teruggaan voor het fantastische brood wat je bij de volledige maaltijd krijgt geserveerd. Als ik één klein puntje van kritiek mag geven, dan is het dat de afruimers misschien iets minder enthousiast mogen zijn. Soms hadden we het eten nog in de mond terwijl het bord al terug richting keuken verdween.

Op advies van de sommelier, die overigens zijn werk echt voortreffelijk deed, bezochten we na de maaltijd toch nog de bar voor een after dinner cocktail. Ik koos voor een zeer lekkere variant op de Negroni : “Late Night Coffee” met Campari, Bombay Sapphire Gin, Martini Rosso, Tia Maria en een shot verse Espresso. Deze bar is zeker een bezoekje waard, ongeacht of je ook gebruik maakt van het hotel of restaurant.

Disclaimer
All pictures and texts are copyrighted by Geert Conard and Esito Management & Communications unless stated otherwise in the article.
Articles containing products: Some products might have been gifted by the producer or distributor, but these are in no way paid promotions or recommendations that were chosen for me instead of by.
Articles about bars, restaurants, distilleries and events : I'm often invited to attend events for free, but the article is still my own personal opinion and in no way guided by anyone else.

De nieuwe cocktailtrends : Less is more

 

Regelmatig krijg ik wel eens de vraag over wat de nieuwste trends zullen worden in de cocktailwereld. Voor de komende winterperiode is dat vrij duidelijk. Cocktails worden terug puur. Een absolute smaakbom in een elegant glas, met een minimum aan versiering. Dat klinkt eenvoudig, maar geloof me vrij… bartenders en uitbaters zijn er dagen mee bezig om alle details juist te krijgen. De cocktail moet perfect in balans zijn en de klant zodanig verbazen dat hij er nog een tweede wil bestellen. Het gekozen glas moet niet alleen mooi zijn maar ook perfect bij het drankje passen etc.

De eerste keer dat ik over deze nieuwe aanpak hoorde was tijdens het Venuez Bartalk-interview met Ran Van Ongevalle. Hij spreekt over minimalistische cocktails, mooie glazen, clear ice, … en vat het uiteindelijk als volgt samen : “De trend die we nu meer zullen zien opkomen, is ‘less is more’. We gaan terug naar de essentie van de cocktails waar oude spirits een revival meemaken”.

Tijd om deze trend ook af te toetsen in de praktijk. Tijdens de Old Fashioned Week was ik uitgenodigd bij Bar Burbure om te proeven van de gloednieuwe Herfst-Winter cocktailkaart. Ook hier werd duidelijk gekozen voor deze nieuwe aanpak. De nieuwe kaart is nog steeds onderverdeeld in vier delen : mocktails, klassieke cocktails, signature cocktails en de Green Club Card met cocktails op basis van duurdere en meer zeldzame flessen. Daarnaast is er ook steeds een aparte kaart met tijdelijke suggesties. Tijdens ons bezoek waren het cocktails op basis van twee Japanse spirits : Roku Gin en Toki whisky.

 

Op voorstel van uitbater Jurgen Lijcops proefden we een selectie van cocktails, opbouwend van de lichtere coolers tot stevige slow sippers. Onze dochter genoot intussen al van een Sencha Cooler mocktail (coldbrew infusie van groene thee met biologisch perensap).

We starten met La Belle Hélène, een perfecte herfstcocktail met appel en peer (1er Cru Blanc de blancs, Poire William, Forest Vermouth en een vanille/peer infusie). De Aviations Platinum op basis van Gran Patron Platinum, violet likeur, Maraschino en limoen was perfect in balans en zeker niet te zoet (toen ik de ingrediënten zag was ik daar een beetje bang voor). The Bitter Symphony deed zijn naam alle eer aan als lekker bittere cocktail met Cynar, Suze, pompelmoessap, citroen en appelsap. Drie totaal verschillende cocktails die de smaakpapillen zeer goed aan het werk zetten.

Volgende aan de beurt was een eerste topper : de Eximo Cobbler met Bacardi Facundo Eximo Rum, Plantation Rum, Palo Cortado sherry en bitters. De combinatie met de speculaas-macaron was ook hemels. De Palo Cortado bepaalt hier duidelijk de toon, ondersteund door de spirits. Heerlijk !

Tangerines in the mist is dan weer een totaal andere cocktail met geklaard sap van mandarijntjes, Forest Herfst Gin, Suze, Martini Bitter en huisgemaakte bitters. De citroen-macaron maakte de smaakervaring ook hier helemaal compleet.
Vervolgens maakten we een tussenstop via de suggestiekaart. Perilla Wine, een champagnecocktail met Roku Gin en Elderly Respected, een longdrink met Toki whisky en vlierbloesem waren duidelijk helemaal op Japanse leest geschoeid. Ook al vind ik persoonlijk Toki whisky geen echte topper, in deze cocktail bewees hij wel zijn kracht. De Perilla Wine is dan weer wat ikzelf het meest link met Japan. Uitgepuurde, zeer zuivere cocktails. De Roku Gin op basis van kersenbloesems hebben we reeds eerder getest in een vorig artikel.

Met Soya a l’Orange verscheen een warme mocktail op tafel. Lees dat nog maar eens opnieuw : een warme mocktail. En geloof me vrij, zet hiermee een standje op een kerstmarkt en ze staan in lange rijen aan te schuiven. Warme sojamelk met een cordial van sinaasappel, bio-cream van banaan en kaneel. De wederhelft voelde zich (begin november) al meteen in Kerstsfeer bij het proeven van dit drankje. Tegelijk kregen we ook de laatste cocktail op basis van de Japanse suggestiekaart : Antoki, met Toki Whisky, een geklaarde sinaasappelcordial en amontillado sherry. Zeer geslaagde cocktail die volgens mij binnenkort in meerdere bars op de kaart zal staan.

De Ultimate Score was een volgend hoogtepunt. Deze vloeibare “Ferrero Rocher” komt als een goudkleurig pakketje op tafel, na het openscheuren van de folie komen de dampen vrij en proef je van een heerlijke chocolade-cocktail met Benromach Whisky 10y, Mescal Vida en Plantation Rum 20y. Tegelijk verscheen ook de “after-dinner” mocktail Cascara Martini op basis van een koude infusie van koffiebonen, sojaroom, hazelnoot en sesamzaadjes. Ook deze mocktail doet wegdromen van Winterse sferen, een open haard en dekentje op de bank. Volgens mijn tafelgenoten zouden zowel de Ultimate Score als de Cascara Martini perfect zijn als geurkaarsje… om maar te zeggen dat de aroma’s echt hemels zijn.

The Single Walker was de laatste highball, op basis van Glenfiddich 18y, Forest Dry vermouth, Falernum World’s End, geklaard limoensap en gemberbier. De Glenfiddich 18y werd hier gekozen om zijn toch iets langere rijping. Voor de spirit was hier zeker het extra hout/vanille/honing effect gewenst. Toch ook één van mijn favorieten uit deze reeks.

Twee toppers uit de Green Club Card om de tasting mee te eindigen. Red Star Island op basis van Kavalan Fino, een whisky uit Taiwan gerijpt in Fino Sherry vaten. Aangevuld met een Earl Grey Cold Brew, cordial van frambozen en Graham’s Porto Colheita 1994. De frambozen werden nog versterkt door een bijpassende macaron.  En de allerlaatste voor deze proeverij: Cesar’s Drink, een twist op de Pisco sour maar dan met één van de allerbeste Italiaanse Grappa’s , Nardini 15y.

Met dank aan Jurgen en het Bar Burbure team voor deze schitterende degustatie. De nieuwe kaart staat als een huis en aan elke cocktail of mocktail is duidelijk enorm veel tijd besteed. Het nieuwe minimalistische concept klopt ook schitterend met het stijlvolle kader.

Wanneer ik de nieuwe kaart vergelijk met de vorige valt vooral op dat de signature cocktails nu veel dichter aanleunen bij de Green Club Card in kwaliteit en complexiteit. Het voornaamste verschil blijft dat de Green Club Card duurdere en meer zeldzame spirits bevat.

P.S. Twee dagen na ons bezoek ontving Bar Burbure van Gault&Millau de “Cocktail Bar of the Year” award voor Vlaanderen.

Disclaimer : Ik werd uitgenodigd voor deze proeverij door Bar Burbure. De volledige inhoud van het artikel is mijn persoonlijke mening en het relaas van mijn ervaring. Dit artikel is een samenvatting van een proefervaring en wil zeker geen drankmisbruik promoten. Wanneer wij een cocktailkaart proeven nemen wij enkel een paar sipjes van elk glas om de smaken en aroma's te ervaren en is er ook steeds een 'Bob' voorzien voor de terugrit.

Food & Cocktails pairing door Bart De Pooter en Bar Barbure

 

Iedereen heeft de mond vol van foodpairing, maar als je kijkt naar cocktailbars dan kom je zelden verder dan een paar olijfjes of een pikant gehaktballetje naast je glas. Best jammer, want er wordt heel wat tijd besteedt om alle smaken en aroma’s helemaal op punt te krijgen in het glas, dan loont het zeker de moeite om ook eens wat verder te kijken.

Bar Burbure organiseert dit najaar een reeks evenementen waarbij bekende chefs lekkere hapjes serveren en het bartender-team zorgt voor een perfecte pairing met heerlijke cocktails.



Woensdagavond was ik aanwezig op de eerste editie met Chef Bart De Pooter aan het fornuis. Zijn restaurant, De Pastorale, heeft twee sterren in het rode boekje van de bandenfabrikant, dus de verwachtingen lagen vrij hoog.

Over de pairing met de cocktails kan ik vrij kort zijn. Dit was zeer geslaagd. De profielen van de cocktails waren perfect aangepast aan de kleine gerechtjes. Er zat ook een mooie opbouw in. Bij het voorgerechtje (oester) een verfrissende alcoholarme cooler, om dan verder te evolueren in de richting van meer uitgesproken en iets stevigere cocktails bij vb. het gerechtje met rundsvlees.

Alle cocktails waren van een hoog niveau, maar als ik toch een beoordeling moet geven dan was naar mijn persoonlijke smaak de minste cocktail de vrij eenvoudige ‘For the love of Peanut’, maar ook deze was absoluut een perfecte pairing met het bloemkoolgerechtje. De twee laatste cocktails waren allebei echte smaak-knallers. Jumping Jack is een pittige “Bloody Mary”-achtige cocktail die bijzonder smaakvol was. Als je weet dat dergelijke cocktails in Mexico meestal gemaakt worden met tomatensap vermengd met oestervocht, dan weet je dat dit ook perfect paste bij de Sint-Jacobsvrucht. De Smoked Merlot, op basis van een reductie van rode wijn, kan zonder meer op de Green Club Card. De pure en diepe smaak van de kwalitatieve super premium ingrediënten was top en matchte perfect met de zuivere smaak van de rundstartaar !

• Smoked Oyster – Seaweed – Coffee – Cumin
  BB : Sencha Cooler
• Tomato – Burrata – Terragon
  BB : Autumn in Antwerp
• Cauliflower – Gado Gado – Augurke
  BB : For the love of Peanut
• Coquille – Pumpkin – Togarashi
  BB : Jumping Jack
• Beef Tartare – Gardencress – Pumpernickle
  BB : Smoked Merlot
 

Eind November volgt de tweede editie met de Chef van La Source. Hou zeker de Facebookpagina van Bar Burbure in de gaten, want dit eerste evenement was volledig volzet op minder dan 24 uur. Uitbater Jurgen Lijcops liet ons ook nog weten dat ze vanaf 16/10 starten met een nieuwe kaart boordevol heerlijke herfstcocktails. Binnenkort gaan we proeven en brengen we ook daarvan verslag uit.

Over Compass Box en Blended Whisky

 

Wanneer we het hebben over blended whisky, denk je al zeer snel aan goedkopere en misschien zelfs minder lekkere whisky. Onterecht natuurlijk, want er bestaan echt wel een aantal zeer lekkere en kwalitatieve blends. Als ik dan de vraag zou stellen “Wat is het tegenovergestelde van een blended whisky?” zou ik vast en zeker een aantal keer “Single Malt whisky” als antwoord krijgen. Opnieuw onterecht. Een single malt whisky is een blend van malt whisky’s uit één stokerij. Maar het blijft een blend van meerdere vaten, soms ook van verschillende leeftijden, om een consistente smaak en kwaliteit te behouden. Voor de volledigheid, het tegenovergestelde van een blended whisky is een “single barrel” of “single cask” whisky. Een whisky die zoals de naam het aangeeft slechts uit één vat komt.

De meeste blends zijn een mix van malt whisky, gestookt in de typische grote koperen ‘Pot stills’ die je overal in de Schotse stokerijen ziet staan en graanwhisky die gestookt wordt in ‘continuous stills’ (ook ‘column stills’ of ‘Coffey stills’ genoemd). Malt whisky is iets lichter in alcohol en ruwer in smaak, heeft ook meer textuur en aroma, terwijl graanwhisky eerder neigt in de richting van zuivere alcohol. Door beide soorten te blenden gaan ze elkaar aanvullen en versterken.

Dankzij blended whisky zijn een aantal bedrijven heel groot en heel bekend geworden met als positief gevolg dat de hele wereld whisky leerde kennen. Denk maar aan vb. Johnnie Walker, die zowel goedkope als duurdere blends in het gamma heeft. Zelfs hun Blue Label topproduct, waarvoor je gemakkelijk 200 Euro of meer moet ophoesten, is een blend van enkele zorgvuldig geselecteerde vaten van hoge kwaliteit.

Enkele andere blended whisky’s die misschien een belletje doen rinkelen zijn Monkey Shoulder, een zachte blend van Speyside whisky, of de Big Peat reeks van Douglas Laing, rokerige blends met veel turf gemaakt van verschillende Islay whisky’s.

Compass Box is een whiskyproducent uit Londen die uitsluitend blended whisky samenstelt en in de markt zet. Ze kopen volle vaten bij meerdere producenten in Schotland, maar kopen evengoed zelf lege vaten aan van zeer goede kwaliteit (vb. ex-sherry vaten), die ze dan laten afvullen bij meerdere whiskyproducenten.

Via de invoerder en distributeur van dit merk kreeg ik een uitnodiging om een masterclass bij te wonen, begeleid door producent en oprichter John Glaser. Tijdens deze sessie mochten we een zevental blends proeven, gevolgd door een selectie van cocktails waarin deze verwerkt zaten. Deze masterclass ging door in Bar Burbure te Antwerpen.

We proefden achtereenvolgens : 

• Great King Street Artist’s Blend
• Great King Street Glasgow Blend
• The story of the Spaniard
• Great King Street (2 verschillende limited edition blends)
• Spice Tree
• Peat Monster

Het barteam van Bar Burbure gebruikte drie van deze flessen als basis voor evenveel lekkere cocktails, die heel erg verschillend waren : Een stevige slow sipper, een verfrissende maar tegelijk ook kruidige highball en een fruitige smaakbom. John noemde zelf tijdens zijn betoog de betere cocktailbars “Culinary Bars” omdat ze op hoog niveau werken met smaken en aroma’s. Een mooie definitie. 

 

The Fentanyl : Een variant op de Penicillin met Peat Monster. John vertelde ons dat er in de originele Penicillin van Sam Ross (bartender van Milk & Honey, NY) ook Compass Box whisky zat !
 

The Spice Tree : Een highball-cocktail met Spice Tree, Forest Vermouth, Falernum en Erasmus Bond Dry Ginger.

 

Red Star Island : Compass Box Great King Street Artist Blend, cordial van frambozen, Graham’s Tawny 20y en cold brew van zwarte thee.

Booze T(r)ips : Octans, a spirited bar

In deze reeks ga ik op zoek naar leuke “booze” adresjes over onze landsgrenzen. Soms moet ik echt zoeken achter leuke adresjes, maar soms ook niet. Luxemburg is de favoriete relaxplek voor ons gezin. Als we er eens enkele dagen tussenuit kunnen is het heel vaak richting Luxemburg om te genieten van lekker eten, lekkere wijn, shoppen en zalig uitrusten.

Vorig jaar was ik jurylid voor de BeLux finale van de Beefeater cocktailwedstrijd. Als Luxemburgse finalist nam toen een bartender deel van Octans, een bekende cocktailbar in Luxemburg-stad.

Meestal verblijven we in Luxemburg een flink stuk buiten de hoofdstad, maar tijdens mijn laatste bezoek was er toch de gelegenheid om eens wat langer in de stad te blijven rondhangen en eindelijk ook deze cocktailbar ook eens te bezoeken.

Buiten is er een klein terras in de winkelstraat, binnen een prachtige grote bar met mooie backbar. Wat een beetje “anders” is… aan de rechterzijde loopt de bar verder door in een ronde vorm, in ander materiaal en lijkt het door het aanwezige fruit meer op een moderne tikibar. Binnen is ook een ruime verbruikzaal.

De prijzen liggen op het niveau van de betere zaken in België. Cocktails kosten gemiddeld iets van een 15 Euro. De wederhelft koos een klassieke French 75, ik koos voor rokerige Mezcal in de signature serve ‘Black Pearl’ (Mezcal, citrus cordial, pili-pili tinctuur, Hickory gerookt zeezout). Beide zeer geslaagd.

Octans – A Spirited Bar, 15 Rue du Cure, 1368 Luxembourghttps://octans.business.site/

Booze T(r)ips : Geronimo Restaurant & Cocktailbar

In deze reeks ga ik op zoek naar leuke “booze” adresjes over onze landsgrenzen. Met Winterberg als uitvalsbasis ging ik zoek naar een leuke cocktailbar. Dat lijkt heel wat eenvoudiger dan het in werkelijkheid is. Winterberg is immers een bekend wintersportgebied, waar je in elke straat meerdere bars hebt waar je terecht kan voor je après-ski. Maar wat met de kwaliteit in het glas ?

Nadat ik de lokale drankenkaarten al eens had bekeken, begreep ik dat mijn vriend Google toch wat dieper moest gaan graven. Van sommige cocktail-beschrijvingen kreeg ik al maagkrampen zonder dat ik iets gedronken had. Op een klein half uurtje rijden vond ik een “echte” cocktailbar : Geronimo.

Cocktailbar en Restaurant Geronimo is eerst en vooral schitterend gelegen. Aan de rand van een stadje, tegenover een rivier en vlak langs de trappen met waterpartij, die leiden naar een hoger gelegen winkelstraat. Geronimo is een vrij grote zaak, met langs twee zijden ook een ruim terras.

Ik liet me met veel plezier verleiden tot de suggestie van de week : De Florida Sling, een fruitige en verfrissende gin-cocktail. We proefden ter referentie ook een klassieke Caïpirinha.

In plaats van je maag van streek te brengen met toch wel vrij bedenkelijke après-ski cocktails, beter enkele kilometers verder rijden naar Frankenberg voor een mooie cocktailkaart. En hier kennen ze trouwens ook “Happy Hour” van 17 tot 19 uur ;-)

Geronimo Restaurant & Cocktailbar, Auf der Nemphe 24, 35066 Frankenberg (Eder), Duitsland - www.geronimo-online.de

Over bartenders en cocktailbars

Dankzij de Gin & Tonic rage zijn er nu veel meer mensen die interesse tonen in lekkere cocktails en er af en toe in een horecazaak eentje bestellen… of sterker nog, er thuis zelf eentje maken. Ik probeer daarbij te helpen door niet alleen lekkere recepten te delen, maar ook verslagen van mijn ervaringen in cocktailbars. Soms krijg ik wel eens de vraag wat nu echt de meerwaarde is om van een cocktail te gaan genieten in een horecazaak of in een echte cocktailbar… als je dat evengoed ook thuis kan doen. Uiteraard gaat het dan om vakmanschap. Een professionele bartender zal met veel vakkennis trachten om elke keer opnieuw een zo perfect mogelijke cocktail af te leveren. En liefst met een consistente kwaliteit. Als je 3x dezelfde cocktail besteld in een cocktailbar moet die eigenlijk ook 3x exact hetzelfde smaken. Zelfs tijdens een drukker moment.

Soms verwijs ik in mijn artikels naar wat ik noem “top” cocktailbars, bars die er voor mij overduidelijk bovenuit steken in kwaliteit. Waarin zit dat verschil dan nog met andere bars? Onlangs besloot ik om, na een avond presentaties te geven voor ondernemers, toch nog even langs Antwerpen te rijden om enkele cocktails te proeven van een “guest-bartender” uit een zeer bekende Amerikaanse cocktailbar. De klok was al middernacht voorbij toen ik een gesprek over dit onderwerp had met bartender Stef Michiels (hoofd-barman van Bar Burbure, occasioneel ook wel eens terug te vinden achter de bar op de boot van Gert Verhulst).

Ik proefde een cocktail, gemaakt door Gregory Buda van The Dead Rabbit NYC en het antwoord werd helemaal duidelijk. Je kan een cocktail proeven in een doorsnee brasserie en die kan best prima zijn. Proef dezelfde cocktail, gemaakt door een top-bartender en het verschil is duidelijk merkbaar. De balans tussen de verschillende smaken (zoet, zuur en bitter) zal in dat geval absoluut perfect zijn. Niet gewoon “correct” of “goed”, maar echt perfect. Het vakmanschap van zo’n bartender vergt uiteraard heel wat ervaring, maar door te proeven en bij te sturen tijdens de bereiding zorgen ze ervoor dat die balans echt elke keer knal erop zit. De “Whisky Smash a la Terrington” met Maker’s Mark, tinctuur van dragon, citroensorbet en munt was zeer verfrissend en had die 100% perfecte balans die ikzelf als hobby-barman thuis wellicht zelden kan bereiken.

Een doorsnee horecazaak of cocktailbar zal zich vaak beperken tot klassieke cocktails, klaargemaakt met budgetvriendelijke spirits. Je zal er cocktails terugvinden met bekende namen zoals de Negroni, Cosmopolitan, Piña Colada, Mojito en Old Fashioned. Uiteraard is hier absoluut niets mis mee en wanneer de gekozen cocktails ook nog passen bij de sfeer van de bar kan je daar zeker een hele fijne avond beleven. In de betere cocktailbars leggen ze de lat bewust een flink stuk hoger en gaan bartenders eindeloos variëren op die klassieke recepten. Ze laten zich hooguit inspireren door die originele recepten om dan verder te experimenteren met vaak duurdere en zeer smaakvolle merken van spirits, maar ook met huisgemaakte siropen, sappen, bitters, cordials en tincturen. Ik noem deze bartenders niet voor niets “liquid chefs”. Het lijkt op koken op hoog niveau, zoals ze doen in een sterrenrestaurant, maar dan met vloeibare ingrediënten.

Vakmanschap zit ook in durven. Durven ongewone combinaties uitproberen en durven de klant uitdagen om ook eens iets nieuws of ongewoons te proberen. Ik was onder de indruk van de “Black Whisper”, een creatie van Stef als variatie op een Bramble (=klassiek recept met gin, braambeslikeur en limoen). Deze cocktail was gemaakt met Maker’s Mark, huisgemaakte braambessenlikeur en Dom Bénédictine, waardoor je een combinatie krijgt van zoet en kruidig. Dat is een duo dat je eigenlijk minder vaak tegenkomt in cocktails en waar je na de eerste slok over gaat nadenken. Want het werkt en het is verdomd lekker. Gedurfde cocktails zal je zelden terugvinden in gewone horecazaken, maar zijn vaak het staalkaartje van de betere cocktailbar. Hiermee bewijzen ze immers hun expertise en gedegen vakkennis.

Te vaak kreeg ik in brasseries of pop-up cocktailbars drankjes die echt veel te zoet, veel te bitter of veel te zuur waren (eentje van twee jaar geleden herinner ik me nog zeer levendig en dat was zelfs in een volwaardige cocktailbar). Dat is zonde, want door gewoon de exacte hoeveelheden van het recept te respecteren kom je steeds tot eenzelfde resultaat wat normaal gezien nooit “te” is. Ik ben dus zeker ook geen fan van “free pouring”, maar zie liever netjes afgemeten spirits in de shaker of mengbeker terecht komen. Hetzelfde voor Gin & Tonics (of zelfs Negroni’s) waar bijna een hele plantenbak aan garnituur in steekt. Garnituur is garnituur en mag de smaak of het aroma niet compleet omver blazen. Een reeds aanwezig aroma lichtjes in de verf zetten is meer dan voldoende.

Mijn presentaties eerder die avond gingen over netwerken. Relaties bouwen met andere ondernemers om op die manier een positief resultaat te bereiken voor je bedrijf. Vlak voor ik naar huis vertrok kwamen we toevallig te weten dat de bartender waar ik het voorbije jaar al zoveel gesprekken mee had over de kunst van het cocktails bereiden… familie is van een vroegere zakenpartner. It’s a small world after all… Cheers!

Tortuga Bar Durbuy : Op bezoek bij Captain Jack

De drie meest voorkomende types van cocktailbars zijn speakeasy’s, hotelbars en tikibars. De speakeasy is meestal ingericht met antiek en brocante en verwijst naar de clandestiene bars tijdens de Amerikaanse drooglegging. Hotelbars zijn ingericht zoals de zeer cleane, strakke en mooie bars van grote hotels. Tikibars verwijzen naar strandbars in de Caraïben, denk dan vooral aan veel rum-cocktails, foute parapluutjes, surfplanken en bamboe.

Voor elk van deze types bestaan er natuurlijk eenvoudige versies en vrij extreme versies. Voor de speakeasy gaat dat van een sobere inrichting met Kringwinkel-meubels tot een geheim adres of een verborgen ingang via een winkel in het naastgelegen pand. Vorig weekend bezocht ik een zeer extreme versie van een Tikibar, nl. een heuse piratenbar : Tortuga Bar in Durbuy.

Deze bar zit van vloer tot plafond volgestouwd met piratenspullen, van prachtige scheepsmodellen en een echt scheepsroer tot kanonnen en skeletten in vogelkooien. Je weet niet waar eerst te kijken en om de paar minuten spot je wel iets nieuws. Zelfs het personeel is uitgedost in prachtige piratenkostuums. Piet Piraat zou er jaloers op zijn.

Laat ons eerlijk zijn, een piratenbar in een zeer druk bezochte toeristische trekpleister en cocktails die gemiddeld maar 8 of 9 euro kosten… mijn verwachtingen lagen dan ook niet erg hoog voor dit bezoek, maar ik werd zeer positief verrast. Uiteraard heb ik ooit al betere en complexere cocktails gedronken, maar wat ik hier proefde was absoluut lekker en zeer correct. De cocktails pasten ook 100% in het plaatje en maakten de beleving helemaal compleet. Ik heb in grote steden al veel slechtere cocktails voorgeschoteld gekregen. De Zombie die ik eerst bestelde was lekker en zag er ook zeer sexy uit met een vers fruitspiesje en een pipetje met likeur bovenop. De wederhelft genoot van een Caiperinha (wat hier ook de huiscocktail is) en die was zodanig lekker dat ze er daarna nog eentje bestelde. Ik heb ooit eens gehoord dat net dat de definitie is van een lekkere cocktail. Voor mijn tweede ronde koos ik een Piña Colada-achtige cocktail die in een halve kokosnoot werd geserveerd.

Ik kan me voorstellen dat sommige mensen deze piratenbar “too much” vinden en je grootmoeder zou er zich mogelijk ook niet op haar gemak voelen, maar als je nog eens naar Durbuy gaat zou ik een bezoek zeker aanraden. Wat mijn ervaring in deze bar echt helemaal een boost gaf was het personeel. De uitbater, Captain Jack Tibow, straalde zoveel rust en vriendelijkheid uit dat ik me vanaf de eerste seconde helemaal op mijn gemak voelde. Ook mijn dochtertje genoot rustig van haar fruitsapje en keek haar ogen uit. Een hele fijne ervaring en hier komen we zeker nog terug.

Aansluitend genoten we nog van een heerlijk culinair diner en een overnachting in Hotel Le Clos des Récolletes, daarvan krijg je binnenkort een uitgebreide bespreking op onze zusterblog Tineke’s Cucina.

Martin Hudák van 'The American Bar at The Savoy' te gast bij Bar Burbure

Sinds mijn trip naar Parijs ben ik niet meer zo’n onvoorwaardelijke fan van de ‘World’s 50 Best Bars', maar wanneer de Nr.1 uit die lijst naar Antwerpen komt om er cocktails te maken met de voortreffelijke Bacardi Facundo rums… kan ik die kans natuurlijk niet laten liggen.

Martin Hudák is senior bartender bij “The American Bar at The Savoy” in Londen. Donderdagavond kwam hij ons verwennen met lekkere cocktails bij Bar Burbure. Voor deze gelegenheid was er een kaart met vier cocktails van Martin, naast drie eigen creaties van het Bar Burbure team. Het proeven was zeker geen straf want dit waren stuk voor stuk cocktails waar geen uren, maar meer dan waarschijnlijk vele dagen aan werden gespendeerd voor de creatie.

Martin staat ervoor bekend dat hij graag werkt met (cold brew) koffie als ingrediënt en dat was ook deze keer te merken. Persoonlijk vind ik dat best een stevige opgave, want je wil uiteraard niet dat elke cocktail smaakt als een Espresso Martini. Zijn cocktails waren mooi in balans, vrij stevig en vooral heel puur. Zelfs de versiering werd bewust zeer sober gehouden. Mijn favoriet van Martin’s kant van het menu was zonder enige twijfel de Savoy Daisy, fris en fruitig en de smaken vloeiden mooi in elkaar.

De grootste verrassing was wellicht toch de andere kant van de kaart. De eigen creaties van het Antwerpse team waren verbluffend lekker. De uitschieter was hier de Fine(o) Apple, een explosie van appel in je mond. Ook Martin had een appel-gebaseerde cocktail, maar die zat zeker niet op dit zeldzaam hoge niveau.

Ik vond het niet echt eenvoudig om dit artikel te schrijven, want laat vooral zeer duidelijk zijn dat  Martin Hudak een vakman is die cocktails serveert met enorm veel vakkennis en techniek. Er zijn weinig bartenders die cocktails kunnen serveren van deze kwaliteit, aan een hoge snelheid en in een propvolle bar. Hij doet het dan ook nog eens met heel veel stijl en is met zijn smetteloze kraakwitte vest een toonbeeld van gedistingeerde Engelse elegantie.

Smaak is uiteraard iets heel persoonlijks en de cocktails van Martin waren absoluut zalig lekker. Omdat ik voorzichtig wou zijn met mijn conclusie heb ik ook subtiel gepolst naar de meningen van de mensen die links en rechts naast mij zaten, stuk voor stuk liefhebbers die regelmatig cocktailbars bezoeken en die ook vaak cocktails proeven. Zowel voor hen als voor mezelf zaten de cocktails van het Bar Burbure team toch net een trapje hoger dan die van The Savoy. Rekening houdend met het feit dat de cocktails en de omkadering van The Savoy gezorgd hebben voor de zeer gegeerde eerste plaats op de lijst, kan ik alleen maar hopen en vermoeden dat er voor Bar Burbure ook nog een mooie toekomst is weggelegd.

Alleszins, Martin, Jurgen, Jasper, Stef en de rest van het team, heel erg bedankt voor alweer een schitterende avond en een mooie ervaring !

Mijn slechtste cocktailbar-ervaring ooit : Little Red Door (Parijs)

[English text below !!!]

De wederhelft en ikzelf zijn echte foodies. We houden van gastronomisch dineren en van lekkere cocktails. Vandaar dat we deze passies ook hebben vertaald naar onze blogs. Wanneer we een uitstap of citytrip doen is dat heel vaak op basis van een restaurant of cocktailbar die we graag eens willen bezoeken. De wederhelft was afgelopen weekend jarig en omdat we na een iets mindere periode behoefte hadden om eens weg te gaan boekten we een weekendje Parijs. Het was natuurlijk meegenomen dat dit net tijdens ‘Paris Cocktail Week’ was. Er waren enkele bezienswaardigheden die we heel graag wilden laten zien aan onze dochter, wat ervoor zorgde dat we slechts één cocktailbar konden bezoeken en hiervoor hadden we ook maar één uur tijd, omdat de bar pas opende om 18 uur en we daarna tijdig in het restaurant moesten geraken.

Met nog wat extra advies van een bevriend bartender kozen we resoluut voor de hoogst geplaatste Parijse cocktailbar in de 50 Best Bars lijst, Little Red Door.

Die rode deur op zich was het leukste gedeelte van het bezoek aan deze speak-easy, de rest was zonder enige twijfel mijn allerslechtste cocktailbar-ervaring ooit. Een bar is meer dan de drankjes die ze serveren. Wanneer een horecazaak op dit niveau wil meespelen is hospitality niet zomaar een modewoord. Dit hadden ze hier duidelijk niet begrepen.

Nadat we de echte toegangsdeur hadden gevonden, kregen we van een vriendelijke kelner uitleg over de cocktailkaart en de ‘specials’ voor ‘Paris Cocktail Week’. We bestelden twee cocktails en een glaasje water voor onze dochter. Ik stelde me voor als cocktailblogger en vroeg of ik enkele foto’s mocht maken. Dit was uiteraard geen probleem. Ik maakte een serie foto’s en ging dan terug aan tafel bij mijn gezin rustig wachten op onze cocktails. Intussen waren we toch al zo’n 40 minuten in de zaak aanwezig en hadden we gemerkt dat er nog meerdere mensen waren binnen gekomen, die teleurgesteld werden omdat het volzet was. Deze zaak is duidelijk succesvol. 

Plots kwam dan de kelner opnieuw naar onze tafel met een zeer negatieve boodschap van de zaakvoerder. We werden gevraagd om de cocktailbar onmiddellijk te verlaten. Als reden kregen we te horen dat we onze dochter bijhadden en dat dit tegen de huisregels was. Huisregels die trouwens nergens te zien waren. Ik kan absoluut begrijpen dat een niet-begeleide minderjarige niet binnen mag in een horecazaak, maar een gezin met kind de toegang weigeren ? Klantvriendelijkheid ? Hospitality ?

Voor de volledigheid ook nog even meegeven dat de zaakvoerder de dochter zelfs niet opgemerkt had. Het was pas toen er een ander gezin met kind de toegang geweigerd werd, en deze wezen op onze dochter, dat hij ons de deur wees. We hebben voor alle zekerheid ook de Franse wetgeving nog even nagekeken en er is absoluut geen wettelijk verbod op aanwezigheid van minderjarigen, begeleid door de ouders.

Mijn jarige wederhelft en onze dochter waren zwaar onder de indruk. Ik was uiteraard kwaad en bevestigde alleen nog dat ik zeker een verslag van mijn bezoek zou publiceren. Omdat wij tijdens weekends moeilijk opvang vinden voor onze dochter is ze al vaak mee naar cocktailbars en restaurants geweest en dat was telkens een hele fijne ervaring. Het contrast met Belgische cocktailbars was hier dan ook enorm groot. Bij Bar Burbure in Antwerpen wordt onze dochter door Jurgen en zijn medewerkers steeds als een prinsesje verwelkomt en tijdens ons laatste bezoek aan The Pharmacy heeft Hannah zelfs nog aardbeitjes voor haar gesneden. Dit zijn slechts twee eenvoudige voorbeelden, maar tot dit weekend hebben wij nog nooit het idee gehad dat onze dochter ergens niet welkom was.

Daarom dat ze zelf ook niet begreep waarom zij de oorzaak was dat het “verjaardagsfeest” van haar mama verpest werd. We hebben haar uiteraard duidelijk gemaakt dat zij echt niets misdaan had en later die avond hebben we nog een hele fijne gastronomische ervaring gehad bij L’Etable Hugo Desnoyer, een echte aanrader op hoog niveau voor vakkundig gerijpt rundsvlees. Hier was onze dochter trouwens meer dan welkom en werd ze overladen met complimentjes omdat ze haar gerijpte steak bleu-chaud wou hebben !

Helaas hebben we tijdens dit weekendje Parijs geen echte test van een cocktailbar kunnen doen, maar noteer zeker dat je deze cocktailbar best links laat liggen wanneer je een weekendje Parijs boekt samen met je gezin. Een cocktailbar die hierdoor naar mijn mening een plaats op de ‘50 Best Bars’ lijst absoluut NIET waardig is.


[ENGLISH]

My wife and I are real foodies. We love gastronomy and delicious cocktails. That’s why we also translated these passions into our blogs. When we plan a short break or citytrip, it’s often based on a restaurant or cocktailbar we want to visit. Last weekend was my wife’s birthday. Since she had a rough couple of months, we really wanted a few days off, so we booked a weekend in Paris. It seemed like a good opportunity because it was also ‘Paris Cocktail Week’. We also wanted to show our daughter some of the amazing landmarks in Paris, which resulted in just enough time to visit one cocktailbar, for just one hour. The bar only opened at 6pm and we had to be on time for our table in the restaurant afterwards.

With some extra advice from a (World Class) bartender we chose the highest ranked French cocktailbar on the 50 Best Bars list : Little Red Door.

The red door was probably the most fun part of visiting this speak-easy, because after that it was my worst cocktailbar-experience ever. A bar is much more than the drinks they serve. If you want your bar to be at this level, hospitality is not just a trendy word. It seems they really didn’t understand that here.

When we located the real entrance to the bar, a friendly waiter explained the menu and the ‘specials’ for ‘Paris Cocktail Week’. We ordered two cocktails and a glass of water for our daughter. I introduced myself as a cocktailblogger and asked if I could make a few photos. This was of course no problem. I took some photos and returned to our table to wait for our drinks. At that point we had already been in the bar for about 40 minutes and we had seen lots of people entering the bar but leaving again because it was completely full. This is indeed a very successful bar.

At that moment the waiter returned to our table with a very negative message from the manager. We were asked to leave the cocktailbar immediately. He said it was against their house-rules to bring a minor into the bar. I never saw any house-rules. I can absolutely understand that minors aren’t allowed to visit a bar by themselves, but accompanied by their parents ? How customer friendly is that ? Hospitality ?

The manager hadn’t even noticed our daughter before. He only noticed her when another group of people was refused because they also had a minor with them and they pointed to our daughter. Back home we consulted the French law on the protection of minors and it’s absolutely not forbidden for minors to be in a bar when accompanied by their parents.

My wife and daughter were very much impressed by what had just happened. I was angry and told them that I would still publish my story about this visit. At the weekend it’s very hard for us to have a babysit for our daughter. Because of this she has accompanied us to several cocktailbars and restaurants and there was never any problem. The contrast with Belgian cocktailsbars is huge. At Bar Burbure in Antwerp Jurgen and his team always treat her like a princess and during our last visit to The Pharmacy, Hannah even cut her some strawberries. These are just two very simple examples but we never had the idea that our daughter was not welcome.

Because of this she also didn’t understand why she seemed to be the cause of why the “birthdayparty” of her mother was ruined. We explained to her that it wasn’t her fault and later that evening we still had an amazing gastronomic experience at L’Etable Hugo Desnoyer, highly recommended at a premium level for aged beef. Our daughter was more than welcome in this restaurant and received lots of compliments because she ordered her aged steak rare.

We are very sorry that we couldn’t do a real test of a cocktailbar during this weekend in Paris, but take note that this is a bar you should not visit when you are in Paris with your family. This is a cocktailbar which in my opinion does NOT deserve a spot in the ’50 Best Bars’.