Wanneer je op het internet zoekt naar Halloween-cocktails
kom je meestal terecht bij mierzoete, stroperige drankjes die je de mensheid
echt niet wil aandoen. Ben je hiernaar op zoek dan zal ik je helaas moeten
teleurstellen. Dit jaar kies ik ervoor om even in de geschiedenis te duiken van
een ‘griezelige’ anijsdrank die nog steeds tot de verbeelding spreekt en in een
aantal landen zelfs nog steeds verboden is : Absinthe. Sommigen beweren zelfs dat je er knettergek kan van
worden.
Absint (In het Nederlands zonder de -he) is een geelgroene
spirit op basis van anijs, absint-alsem, venkel en enkele medicinale kruiden.
Oorspronkelijk afkomstig uit Zwitserland, was het één van de meest populaire
alcoholische dranken tijdens de “Belle Epoque” op het einde van de 19e
eeuw. In het begin van de 20ste eeuw werd deze spirit in heel wat
landen verboden, vanwege de hallucinogene werking en de invloed op de hersenen
van het bestanddeel thujon. Deze spirit kreeg (waarschijnlijk onterecht) de
naam om een zeer verslavende en gevaarlijke psychoactieve drug en hallucinogeen
te zijn. Later bleek inderdaad dat deze drank zeker niet gevaarlijker was dan
eender welke andere sterke drank.
Absint werd voor het eerst commercieel op de markt gebracht
door Henri-Louis Pernod in 1805, nadat hij het recept had gekocht van een Franse
arts die heel wat tijd had doorgebracht in Zwitserland. Deze spirit werd vooral
populair onder schilders en schrijvers, omdat de psychoactieve effecten hen inspireerden.
Onder meer Vincent Van Gogh, Paul Gauguin, Henri de Toulouse-Lautrec en Ernest
Hemmingway zouden hun beste werken geproduceerd hebben onder invloed van
Absint.
Pas in 2004, na heel wat onderzoek, werd de wet waardoor de
verkoop verboden was opnieuw ingetrokken. Blijkbaar bleek de hoeveelheid thujon
in deze drank dan toch niet schadelijk te zijn. Tijdens de periode waarin Absint
overal verboden was, ontwikkelde Henri-Louis Pernod zijn ‘Pernod Anis’, wat
eigenlijk bijna hetzelfde product is, maar zonder de alsem. Het grote verschil
met de andere Pastismerken die op de markt kwamen is dat Pernod volledig
gedistilleerd wordt, terwijl de anderen hun kruiden toevoegen via maceratie. Heel
wat mensen denken dat Absint een likeur is, maar dat klopt niet aangezien er
geen suiker wordt toegevoegd. Absint is wel degelijk een gedistilleerde
aromatische spirit, net als een gin of jenever.
Het serveren van een glaasje absint verloopt steeds volgens
een vast ritueel, waarvan er inmiddels twee varianten bestaan. De juiste
verhouding tussen water en absint is 3/1, maar afhankelijk van smaak en
voorkeur is dat rekbaar tot maximum 5/1. In Absintbars gebruiken ze speciale
glazen met een ‘bubbel’ onderaan, die exact gevuld moet worden met de absint.
Thuis gebruiken we natuurlijk gewoon een mooi wijnglas.
A.
De ‘historische’ manier, zoals toegepast in de
meeste cocktailbars
Vul een voorgekoeld wijnglas met 30 ml Absint. Plaats een absintlepel
bovenop het glas met een klein suikerklontje erop. Het glas wordt op deze
manier onder een druppelende waterkraan geplaatst. (Uiteraard heb je geen
speciale absintkraan bij je thuis, maar giet je zelf een zeer fijn straaltje
ijskoud water uit een karaf op de speciale absintlepel). Wanneer het glas vol
is wordt er nog even geroerd met de absintlepel om de eventueel resterende
suiker op te lossen en te mengen. De ‘druppelende waterkranen’ met gekoeld
bronwater waren vroeger een vast onderdeel van de meeste Franse barmeubels.
B.
De ‘spektakel’ manier, zoals toegepast in clubs
en discotheken
Vul een voorgekoeld wijnglas
met 30 ml Absint. Plaats een absintlepel bovenop het glas met een klein suikerklontje
erop. De lepel wordt vluchtig in de absint gedoopt (of je giet een klein beetje
extra absint op de lepel) en dan geflambeerd. Na ongeveer een minuutje, wanneer
de suiker begint te karamelliseren, blus je met het water. Even roeren en
serveren. De meeste kenners zijn het erover eens dat deze manier absoluut te
vermijden is en dat je het lekkerste resultaat creëert met de klassieke trage
bereiding.
Cocktail :
De Sazerac
Absint is eveneens de basisspirit voor de Sazerac, de
officiële cocktail van New Orleans.
De Sazerac kan je naar keuze bereiden met Cognac of Rye Whiskey. Het originele
recept was met cognac, maar na enkele jaren van schaarste door een ziekte in de
Franse wijngaarden werd ook Rye Whiskey gebruikt. Sommige cocktailbars
gebruiken zelfs een mix van Cognac en Rye Whiskey. Heb je geen Absint in huis, vervang deze dan door Pernod of Pastis.
Ingrediënten
5 cl Bulleit Rye Whiskey (of een cognac)
1 cl Absenthe 55
Suikerklontje
3 dashes Pechaud Bitters
2 dashes Angostura bitters
Citroen
Bereiding
Doe de absint in een voorgekoeld Old Fashioned glas en draai met het
glas zodat er overal een dun laagje absint zit. Het glas voorkoelen kan met
ijs, maar kenners verkiezen om het glas eerst een tijdje in de diepvries te
steken.
In een mengbeker doen we eerst de suiker, waarop we de beide
bitters toevoegen. Met een muddler of de achterkant van een cocktaillepel duwen
we het klontje kapot, desnoods met een theelepeltje water erbij om het te
vergemakkelijken. Voeg de Rye Whiskey toe en vul de mengbeker met ijs. Stevig
roeren om alles goed te mengen en te koelen.
Maak het Old Fashioned glas leeg (giet dus eventueel smeltwater
en de overtollige absint weg) en strain je cocktail in het glas. Versier met
een stuk citroenschil.
Nog een extra stukje al-dan-niet-correcte geschiedenis ?
De Sazerac zou uitgevonden zijn door de Indische apotheker Antoine Pechaud, die
verhuisd was naar New Orleans. Hij was bekend om zijn aromatische bitters naar
een oud geheim familierecept en serveerde zijn cocktail in een ‘coquetier’, een
dubbel Frans eierdopje, wat door de Amerikanen verkeerd vertaald werd als cock-tail.
Dit maakt de Sazerac dus de allereerste cocktail, die ook gebruik maakte van
deze benaming ;-)
